Friday, December 25, 2015

ఒకరోజు నా అనుభవాలు... అనుభూతులు....నిజజీవిత వాస్తవాలు..

కథ రాయడం అంటే ఒక రచయిత తన అనుభవాలకు కొన్ని అనుభూతులు అభూత కల్పనలు జోడించి రాయడమే...
కాని నిత్యవారి జీవనంలొ మనకు ఎదురయ్యే అనుభూతులు మనసుకి హత్తుకుని కదిలించిన అనుభవాలు..కూడా రాయొచ్చు అనుకుంటా..
నిన్నటి నుండి ఇప్పటి వరకూ జరిగిని అనుభవాలు.. :
1. నా బండి కొని నాలుగేళ్ళు అయింది.. కాని ఎప్పటికప్పుడు బద్దకించకుండా సర్వీసింగు చేయిస్తూ వుండటం వలన బాగానే వుంటుంది.. కాని ఈమధ్య మైలేజ్ లో తేడావచ్చి ఏవిటీ విషయం అని ఆరాతీస్తే "సార్..క్లెచ్ ప్లేట్లు పోయాయి మార్చుకోవాలని" ఒక ప్రేవైట్ మెకానిక్ చెపితే.. అతనికన్నా షోరూం లో ఇస్తే బెటర్ అని చెప్పి నిన్న షోరూం లొ ఇచ్చా..


కట్ చేస్తే సాయంత్రం బండి తీసుకోడానికి వెళ్తే వాళ్ళు కిస్మస్ హడావుడిలో కేక్ కటింగులు ప్రార్ధనలు, కేరింతలు..వీటన్నిటినీ చూస్తూ ఓ గంట గడిచాక...నా బండి నాకు ఇచ్చారు.. ఈ గాప్ లో వాళ్ళు రిపైర్ చేసే విధానం అంతా ప్రత్యక్షంగా చూసి ఒకింత అనుభూతిని పొందాను.. 

ప్రెవేట్ మెకానిక్ అయితే ఇంత పర్ఫెక్ట్ గా చెయ్యడు కదా అని ఆనందభాష్పాలు రాల్చాను.. కాని వాడు బిల్లు కూడా ఇంత చెయ్యడు కదా అని ఎక్కడో మనసు మూలుగుతోంది.. మనసుని తొక్కిపెట్టి..బండిని తొక్కుకుంటూ ఇంటిని చేరుతూ.."ఆహా ఇంతమంచి బండిని సజెస్ట్ చేసిన రమేష్ మంచి మిత్రుడు కదా" అనుకుంటూ..ఇంటికి రాగానే ఒక మెసేజ్ పెట్టేసా.."మంచి బండి కొనిపెట్టేవ్..నాకు అన్నివిధాలా సౌకర్యంగా వుందీ.. ముందుగా పండగ మరియు నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు" అని నాకు తెలిసిన ఇంగీష్ ముక్కల పాండిత్యం ఒలకబోసా... 

ఇప్పటి వరకూ రిప్లై రాలేదు.. నా మెసేజ్ అర్ధం అయిందో లేదో .. అసలు మెసేజ్లు  చూసుకునే అలవాటు ఉందో..లేదో.. చూసినా అది నెగటీవ్ గా అర్ధం అయ్యిందేమో... రోజూ ముఖముఖాలు చూసుకుంటాం కదా ఈ మెసేజ్ ఎందుకు డైరెక్ట్ గా మాట్లాడక అనుకున్నాడేమో.. మనసు ఎంత ఉద్వేగ పడితే మాత్రం ఒక ఫోను కాల్ చెయ్యక పెద్ద ఫోజుగా మెసేజ్ చేసాం... ఇంత వరకు అవతలి వ్యక్తి నుండి జవాబు రాకపోతే ఏమనుకోవాలి.... మనసు పలురకాలుగా ఆలొచిస్తుంది.. అసలు మెసేజ్ ఇవ్వకుండా వుంటే..  గొడవే లేదు కదా...మయసభలో ఎన్.టీ.ఆర్ లాగ..డైలాగులు కొట్టుకున్నాను...

2. ఈరోజు కిస్మస్ నాకు సెలవే.. కాని మా మేడం గారికి సెలవు లేదు.. అందువలన మనమే ఈరోజు స్వయం పాకం చెయ్యాలని బయలు దేరాను.. కూర ముక్కలు తాలింపు పెట్టి కుక్కర్లోనే కదా అని కాస్త హైలో పెట్టి.. ఆహా కె.సీ.ఆర్ మంచి యాగం చేస్తున్నాడు కదా చూద్దాం..అనుకుని భక్తి టీ.వీలో యాగం ఒకపక్క... టాబ్ లో ఫేస్ బుక్ ఒకపక్క మార్చి మార్చి చూస్తున్నాను... 

పవిత్ర యాగం చూస్తూ ఫేస్ బుక్ చూస్తూ వుంటే దేవుడు ఊరుకోడు కదా.. కూర కాస్తా మాడు వాసన వస్తేనే గాని అయ్యగారికి తెలివి రాలేదు.. సరే కింద కాస్త మాడు...పైన ఉడికీ ఉడకనట్లు ఉన్న కూర వరైటీ గా వుంది కదా అని అలాగే దించేసాను... ఇలా ఏ ఆడదీ వంట చెయ్యలేదని నా ప్రగాఢ విశ్వాసం.. కాని ఇంటి ఆడది ఊరుకోదుగా... అందుకని పాపానికి ప్రాయశ్చింత్తంగా.. మన ఎజెండాలో లేక పోయినా సాంబార్  తయారు చెయ్యడం మొదలుపెట్టాను.. ఈసారి ఒళ్ళు జాగ్రత్తగా పెట్టి మనసు ఇక్కడే పెట్టి సిమ్ములో ఓ గంట సేపు ఉడికించా.. అద్భుతహ...  ఆనక అప్పడాలు వేయించా.... 
సరే మధ్య మధ్యలో యాగం చూస్తున్నా.. కే.సీ.ఆర్ వారి సతీమణి..చుట్టు మనవలు బొద్దుగా భలే వున్నారు అనిపించింది...తెలంగాణాలో రైతులందరి బిడ్డలు కూడా ఇలా ముద్దుగా బొద్దుగా వుండాలని.. ఆ విధంగా కె.సీ.ఆర్ గారు ముందుకు పోవాలని కోరుకున్నాను...  
కె.సీ.ఆర్ కుమార్తె కవిత గారు కూడా కనిపించారు.. ఆవిడ భర్త గారు అనుకుంటా పక్కన వున్నారు.. ఆహా ఏమి నాభాగ్యము బహుశా ఆయనే ఆవిడ భర్త గారు..లైఫ్ లో మొదటి సారి చుస్తున్నాను కదా అని కళ్ళు చెమర్చాయి... 

అసలు వారి మేనల్లుడు హరీష్ రావే ఈవిడ భర్త అని మొదట్లో అనుకునే వాణ్ణి.. పాపము సమించు గాక...తరువాత తెలిసింది.. మంచు వారి అసలు అల్లుడు ఎలాగ కనబడ్డో కె.సీ.ఆర్ గారి అసలు అల్లుడు కూడా ఎప్పుడూ సీన్లోకి రాడూ అని.. ఈ విషయంలొ సొనియా గారి అల్లుడే నయం.. ఎంచక్కా వార్తల్లో ప్రముఖుడయిపోయి...అత్త సీటుకే ఎసరుపెట్టేడు.. అబ్బా సవాలక్ష కారణాల్లో అదొకటి లెద్దురూ.... 

వేద ఘోష వినిపిస్తుందని ఎదురుచూసాను... కాని.చండి మాత సహస్ర నామావళి పారాయణాన్నే కొంతమంది ఆవులిస్తూ కొంత మంది కెమేరా వైపు చూసి నవ్వుతూ... కొంతమంది మౌనంగా పారాయణం చేస్తూ ఉంటే.,.ఆహా జన్మ ధన్యమయింది కదా అని మళ్ళీ కన్నీరు కార్చేను...

3. మా టీ.వీలొ సుమలత గారు ఫామిలీ కోర్టు నిర్వహిస్తున్నారు.. జడ్జీ.. న్యాయవాది...ఇలా అన్నిపాత్రలు పోషిస్తూ... ఎక్కువగా చదులేని పేద కుటుంబాల వారినే ఎంచుకుంటారనుకుంటా...ఇలాంటి షోల్లో.. ఎంచక్కా తెలంగాణా యాసలో వాళ్ళు మాట్లాడేది.. ఒక్కోసారి అర్ధం కాకపోయినా..వారి కళ్ళల్లో ఆవేదన అర్ధం అవుతుంది... 


ఈ రియాల్టీ షోల్లో వాళ్ళకి తర్ఫీదు ఇచ్చి కూర్చోబెడతారు.. వాళ్ళు మాసిపొయిన బట్టలతో జిడ్డోడుతూ వుంటే సుమలతా..జీవిత..జయసుధలు..ఫుల్ గా మేకప్ అయి నిగనిగ లాడుతూ వుంటారు.. మధ్యమధ్యలొ వీళ్లల్లో వీళ్ళు.. వాళ్ళల్లో వాళ్ళు కొట్టుకుంటూ తిట్టుకుంటూ వుంటారు.. 
ఎక్కువ మంది ముసిలాళ్ళు చూసే ప్రోగ్రాం ఇది.. వాళ్ళ జీవితాలకు ఈ కథలను అనునయం చేసుకుంటూ మరింత కుంగిపొతారు..లేదా కొంతమంది ఆనందం పొందుతారు.. 

సరే.. ఈరోజు కధలోకి వెళ్తే.. ఆమెకి పదేళ్ళ వయసులో ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకోవడం నలుగురు పిల్లలు పుట్టి చనిపోవడం...ప్రస్తుతం ఇరవై ఏళ్ళ వయసులో ఒక అనారోగ్య కూతురు..తాను టి.బీ జబ్బుతో బాధపడుతూ.. మొగుడు సరిగ్గా చూడటం లేదని ఫిర్యాదు..ఎవరితోనే అక్రమసంబంధం పెట్టుకున్నాడని అపవాదు.. ఎవరి గొడవ వాళ్ళది.. ఈ క్రమంలో ఆ అమ్మాయి ఏడుస్తూ వుంటే నాకు అప్రయత్నంగా కళ్ళ వెంబడి నీళ్ళు వచ్చాయి...  పదేళ్లల్లో పెళ్ళి ఏవిటి..  గురజాడ ఏవైపోయావు తండ్రీ.. నీ రచనలు ఎవరికోసం.. బాల్య వివాహం ఈరోజుల్లో...అట్టేసేపు చూడలేక చానల్ మార్చాను..
ఎలావున్నాయి.. ఒకరోజు నా  అనుభవాలు...  
  

 

Tuesday, November 10, 2015

కొండవలసకి నాటకం ఒక పిచ్చి.. ఒక కిక్కు... ఒక సరదా..

కొండవలస లక్ష్మణరావు గారు విశాఖపట్ణం పోర్టు ట్రస్టులో ఫైనాన్స్ డిపార్ట్మెంట్ లో గుమాస్తా గా పనిచేసారు... 
నటుడి కన్నా ముందు చక్కటి బొమ్మలతో గ్రీటింగు కార్డులు ప్రింట్ చేసి అవన్నీ టేబిల్ మీద పెట్టి సహోద్యోగులకి తక్కువ రేట్ కి ఇచ్చేవారు... 
స్క్రీన్ ప్రింటింగ్ టెక్నాలజీ అప్పుడే కొత్తగా వచ్చింది ... దీని కోసం చాలా కష్టపడేవారు... 

తదుపరి...  అప్పట్లో ఆంధ్రా యూనివర్శిటీ లో థియేటర్ ఆర్ట్స్ లో డిప్లమో అంటే చాలా గొప్ప విషయం..
అక్కడ అత్తిలి కృష్ణారావుగారి శిష్యరికంలో నాటకాలు వేస్తూ డైరక్షన్ విభాగంలో కూడా మెళకువలు నేర్చుకున్నారు... 
ఇక మా పోర్టు అప్పట్లో శ్రీకృష్ణ దేవరాయల ఆస్థానం లాంటిది... కవులకు కళాకారులకు పుట్టినిల్లు మా విశాఖపట్నం పోర్టు ట్రస్టు...
నంది నాటకోత్సవాల కన్నా పోటా పోటీగా అంతర్విభాగ నాటక పోటీలు జరిగేవి... 
ఫైనాన్స్ విభాగం వారు.. వారి నాటికలను  వారే రాసుకుని ప్రదర్శించే వారు... అందుకే మిగిలిన విభాగాలకు భిన్నంగా ఫైనాన్స్ విభాగపు కల్చరల్ అసోసియేషన్ కి   "లిటరరీ అండ్ డ్రమెటిక్ అసోసియేషన్." అనే పేరుని స్వయంగా లక్ష్మణరావు గారు పెట్టడం జరిగింది... .

నాటకం తప్ప వేరే ప్రపంచం గురించి ఆలోచించని మనుష్యులలో ఈయన ఒకరు... నచ్చిన నాటికను తెచ్చుకోవడం..చాలా కొద్ది కాలం లోనే తయారు అవడం.. పరిషత్తులకి వెళ్ళడం ...ఇదీ దిన చర్య... అర్ధరాత్రి వరకూ లేదా ఒకోసారి తెల్లార్లూ రిహార్సల్స్ వేసినా మరుసటి రోజు పొద్దున్నే ఉద్యోగానిని హాజరు...


నాటకం ఒక పిచ్చి.. నాటకం ఒక కిక్కు... నాటకం ఒక సరదా.. నాటకమే ఊపిరి...అందుకే ఆ నటరాజ స్వామి కరుణించి చిత్ర సీమలో తనకంటూ గుర్తింపు తీసుకొచ్చిన పాత్రలను ప్రసాదించేడు... 

విశాఖ పోర్టు లో జరిగే పోటీలను చూసి ఎస్.బి.ఐ..స్టీల్ ప్లాంట్.. షిప్ యార్డ్ మొదలగు సంస్థల నుండి కొంతమంది ఔత్సాహిక నటులు వచ్చి నాటికలను తయారు చెయ్యమని ప్రాధేయపడగా.. వారికి డైరెక్షన్ చేస్తూ ఎంతో మంది నటుల్ని డైరెక్టర్లను తయారు చేసారు... ఎవరికీ తెలియని విషయం ఏవిటంటే ఈయన మంచి మేకప్ ఆర్టిస్టు..వారి నాటికలకే కాక ఇతరులకి కూడా మేకప్ అందించే వారు.... చాలా తక్కువ పారితోషికానికి.... 



ఆ రోజుల్లో కొంతమందికి నాటకం అంటే కసి.. చాలా సీరియస్ గా డైరెక్షన్ చేస్తూ చండశాసనుడిలాగ.. నియంత లాగ వాళ్ళు చెప్పినట్టుగానే సంభాషణలు పలకాలి...నిలబడాలి అని శాసించేవారు.. 

కాని కొండవలస వారు  చాలా సులువుగా హాయిగా నటులకి స్వేచ్చ నిచ్చి నటింప చేసేవారు... ఆయన భాషలో చెప్పాలంటే..."వీజీ.. వీజీ... స్టడీ..స్టడీ.." అంటూ ఉత్సాహ పరిచేవారు...
"ఒరేయ్ ఆడు అలా ఎడం వైపుకి తిరిగాడా...నువ్వు ఇలా కుడిపక్కకొచ్చి డైలాగ్ చెప్పు" అనే వారు..కాని డైలాగ్ డెలివరీ మాత్రం పర్ఫెక్ట్ గా వుండాలి అనేవారు...  
బాహుబలి లాంటి భారీ సబ్జెక్ట్ లు కాకుండా ఎక్కువగా ఫామిలీ డ్రామాలు ఎంచుకునే వారు... సినిమాల్లో ఆయన వాడింది ఫాల్స్ వాయిస్.. కాని నిజానికి ఆయన చాలా గంభీరమైన గొంతుతో గొప్ప కారెక్టర్ ఆర్టిస్టు గా రాణించే వాడు... ఎక్కువ హాస్య పాత్రలు కూడా వెయ్యడం జరిగింది.. అంతే స్థాయిలో సీరియస్ రోల్స్ కూడా వేసి మెప్పించారు...

అలా వందల నాటకాలు .. పరిష్యత్తులు.. పోటీలు....సన్మానాలు.. పురస్కారాలు ....అదో  అలుపెరుగని పోరాటం........ 
 సినిమా ప్రస్థానం కన్నా ముందు ఆయన వేసిన నాటికల్లో శ్రీ ఆకెళ్ళ సూర్యనారాయణ గారి రచనలు "రేపటి శత్రువు" "ఇండియన్ గ్యాస్" చాలా పేరుపొందాయి... వీటిని శ్రీ  వంశీ గారు చూసి ఆయన సినిమాలో (అవును వాళ్ళిద్దరూ ఇష్టపడ్డారు) లో మంచి వేషం ఇచ్చారు.. 

ఇండియన్ గ్యాస్ నాటికలొ ఒక సోడాలు అమ్ముకునే పాత్రలో ఈ ఫాల్స్ వాయిస్ పెట్టి నాటిక మొత్తం ఫాల్స్ వాయిస్ తోనే చేయడం జరిగింది.. ఇదే ఫాల్స్ వాయిస్ సినిమాల్లో వాది దాదాపు అన్ని సినిమాలు ఒకటే వాయిస్ వాడడం జరిగింది.. అదే ఆయన కూడా అప్పుడప్పుడు బాధపడే వారు. తనలో దాగివున్న నిజమైన కళాకారుణ్ణి వాడుకోవట్లేదని...మూసపోసిన పాత్రలతో విసిగిపోయనని అనేవారు.. సినిమావాళ్ళు అంతే...  ఒక చిత్రంలొ ఏ పాత్ర ద్వారా ఒక నటుడు పరిచయం /క్లిక్  అయితే అదే పాత్రను అదే బాణిలో చెయ్యమని అడుగుతారు..తప్ప కొత్తరకం వేషాలు ఇవ్వరు.. బ్రహ్మానందం చెంపదెబ్బల కామెడీ కూడా అంతే... 

నాతో పరిచయ విషయానికొస్తే నేను ఇంటర్మీడియెట్
లో వున్నప్పుడే ఈయనతో పరిచయం ఏర్పడింది.. ఒక చిత్రకళా నికేతన్ లో... ఇక పోర్టుకి వచ్చాక ముందు ఒక చిన్న పాత్రనిచ్చి ప్రోత్సహించారు.. సోషల్ నాటికల్లో ఒకటో రెండో చేసాను ఈయన డైరెక్షన్ లో కానీ  "కన్యా శుల్కం" నాటికలో ఆడ శిష్యుడి పాత్రను వేసి ప్రేక్షకులను మెప్పించాను...సుమారు పాతికేళ్ళ కితం ......ఎంతో మంది సీనియర్ కళాకారులతో కన్యాశుల్కం నాటకాన్ని కొండవలస గారి డైరెక్షన్ లో ఒక పది ప్రదర్శనలు ఇచ్చి ఉంటాం... అందువలన నేను కూడా నటనలొ మెళకువలు అలా సీనియర్ల నటన దగ్గరగా చూసి నేర్చుకున్నాను... కళలకు ప్రత్యేకించి కోచింగ్ వుండదు...అది ఏ కళ అయినా ....  

ఇక ఆయన పూర్తిగా హైదరాబాద్ షిఫ్ట్ అయ్యాక సినీమాల్లో బిజీ అయాక మాతో సంబంధాలు తగ్గిపోయాయి... చాలా క్లోజ్ ఫ్రెండ్స్ తో ఫోనుల్లో మాట్లాడటం చేసే వారు.. వైజాగ్ వచ్చినప్పుడు కలిసే వాళ్ళం.. అప్పుడు "శంకరూ బావున్నావా.." అని అప్యాయంగా పలకరించేవారు..
 

కానీ బాధాకర విషయం ఏవిటంటే కళ్ళు చిదంబరం లాగే ఈయన కూడా వ్యసనాలకు లోను కావడం వలన సుమారు పది సంవత్సరాలనుండి హృద్రోగంతో బాధపడుతున్నా... ఏనాడూ నాటకం వెయ్యడం ఆపలేదు... పరిషత్తులకి కట్టడం ఆపలేదు...  
ఏది ఏమైనా విశాఖ పోర్టులో చిరుద్యోగిగా జీవితాన్ని మొదలెట్టి.. ఎన్నో ఆటుపోటులకు తట్టుకొని సినిమాల ద్వారా ప్రఖ్యాతి వహించిన కొండవలస గారు మా పోర్టు ఉద్యోగి అని గర్వంగా చెప్పుకునేలా చిరస్మరణీయుడైనందుకు ఘన నివాళులు అర్పిస్తున్నాను..   

Monday, November 9, 2015

"కళ్ళు చిదంబరం" మా వాడే... 'కొండవలస" కూడా మా వాడే....

"కళ్ళు చిదంబరం" మా వాడే... 'కొండవలస లక్ష్మణరావు" కూడా మా వాడే....  
"మా వాడే" అంటే మా ఊరువాళ్ళు మాత్రమే కాదు.. మా విశాఖపట్నం పోర్టు ట్రస్టు లో వుద్యోగస్తులే...
విశాఖపట్నం పోర్టు ట్రస్టు లో ఎంతో మంది పేరొందిన కళాకారులు వుండేవారు.. ఇప్పుడు కొద్దిమందే మిగిలారు... కళాపోసన కూడా తగ్గింది...

కళ్ళు చిదంబరం గారు అంత ఎక్కువగా నాటకాల్లో వెయ్యకపొయినా 

శ్రీ సత్యానంద్ (పవన్ కళ్యాన్ కి ప్రభాస్ కి గురువు) తో తిరగడం వలన 
"రైలు బండి" లాంటి నాటికల్లో చురుకైన పాత్రలు ధరించి "కళ్ళు" సినిమా డైరెక్టర్ కంట్లో పడ్డారు...ఇక అక్కణ్ణుంచి సినీ ప్రస్థానం మొదలైంది.. ఆ వివరాలు నేను చెప్పక్కర్లేదు... 

ఈయన మా విశాఖ పోర్టు సాంస్కృతిక విభాగపు సంస్థ "సాగరి" కి కార్యదర్శిగా చేసారు.. ఇది సుమారు నలభై ఏళ్ళ కిందటి మాట... కొన్ని సమాజాల వాళ్ళు నాటకాలు తయారు చేస్తూ వుంటే వాళ్ళకి కాఫీలు టీలు ఇవ్వడం... కావలసిన వస్తువులు సేకరించిపెట్టడం చేసేవారు.. అదీకూడా కళాసేవే కదా.. అందుకే...
ఈయన సినిమాలకి వెళ్ళిన ఏడాది తర్వాత విశాఖపట్నం లో "నా కంటే ఎంతో ప్రతిభావంతులైన కళాకారులున్నారు..వాళ్ళకి కూడా సినిమాల్లో వేషాలు దొరికితే నా కన్నా ఎక్కువగా రాణిస్తారు" అని భావించి, విశాఖ కళాకారులందరికీ ఒక మీటింగ్ పెట్టి వాళ్ళ ఫొటోలు బయోడేటాలు సేకరించి తాను షూటింగు కెళ్ళిన ప్రదేశాలకు అవి మోసుకెళ్ళి దర్శక నిర్మాతలకు చూపించి వాళ్ళకి వేషాలు ఇమ్మని అడిగే వారు... 

ఇదంతా ఉచితంగా చేసారు.. కాని ఫలితం శూన్యం... సినిమా వాళ్ళు ఎవరికున్న పరిమితుల్లో వాళ్ళు కళాకారుల్ని ఎంచుకుంటారు... 

సినీ ప్రస్థానం కొద్దిగా తగ్గిన తరువాత "సకల కళాకారుల సమాఖ్య" అనే సంస్థను స్థాపించి...ఒక్క నాటకాల వాళ్ళే కాక హరికథ బుర్రకథల కళాకారుల నుండి సంగీత నాట్య కళాకారుల వివరాలు పొందుపరుస్తూ ఒక పుస్తకం ప్రచురించారు.. సుమారు లక్ష రూపాయలు సొంతఖర్చుతో... \

ఆ సంస్థకు విరాళాలు సేకరించి పేద విద్యార్ధులకు పుస్తకాలు... బ్యాగ్గులు.. మొదలగునవి ఇచ్చేవారు.. తుది శ్వాస విడిచే వరకూ కళా సేవలోనే తరించారు... 
మా అమ్మ గారి ఇంటి పేరు వీరి ఇంటి పేరు ఒకటే అవడం యాదృచ్చకమే  అయినా  ఆ చనువుతో ఎప్పుడూ ఆయనకి  ప్రత్యేకంగా దగ్గర అయ్యే ప్రయత్నం చెయ్యలేదు.. కాని ఎప్పుడు ఎదురైనా ఆప్యాయంగా పలకరించే వారు...

సుమారు ఐదేళ్ళ క్రితం యండమూరి వీరేంద్రనాధ్ గారి నాటిక "చీమ కుట్టిన నాటకం" లో కలిసి నటించాం.. హైదరాబాద్, విజయవాడ, రాజమండ్రి లలో ప్రదర్శనలు వేశాం..  హాస్య నాటిక అవడం వలన ప్రేక్షకులు బాగానే రిసీవ్ చేసుకునే వారు.. అందులొను ఈయన ప్రత్యేక ఆకర్షణ.. 
"కన్యాశుల్కం" నాటకంలో నేను 'అగ్నిహోత్రావధాలు' పాత్ర వేయడానికి ప్రోత్సాహమిచ్చి ఆ వేషం బాగా రాడానికి దోహదపడ్డారు.. 

ఇకపోతే ఆఖరురోజులు కాస్త భారంగా బాధగానే గడపవలసి వచ్చింది.. ఆక్సిజన్ పరికరం ముక్కుకి తగిలించుకుంటేనే గాన్ని ఊపిరి అందర్ని పరిస్థితి.. విపరీతమైన పొగతాగే అలవాటు వలన ఊపిరితిత్తులు పూర్తిగా చెడిపోయాయి..ఇంఫెక్షన్ బాగా ఎక్కువయి సుమారు ఒక సంవత్సరం నుండి ఇవాళా రేపా అన్నట్టు గడిపారనే చెప్పొచ్చు..ఈ సమయములో సాటి కళాకారునికి ఆపత్కాలంలో ఆదుకోవాలని ఆయనకు  నా వంతు సహాయం చేసాను. అదో ఉడతా భక్తి సాయం.. ప్రస్తుతం అప్రస్తుతం.. 

కాని చివరిరోజుల్లో ఒక్కొక్కరే ముఖం చాటేస్తుండటంతో "ఆ నలుగురు" లాగ నాకు చివరికి నలుగురే నలుగురు మితృలు మిగిలారండి అని పేర్లు చెప్పి మరీ బాధపడే వారు... . ఉపకారం పొందిన కొంతమంది కనీసం హాస్పిటల్ కి వచ్చి పలకరించేరు కాదని బాధపడే వారు... 

యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు మద్యం సిగరెట్లు లాంటి అలవాట్లను లోనైతే అవి శరీరాన్ని ఎలా పీల్చి పిచ్చి చేస్తాయో తెలియచెప్పే ఉదాహరణకు కళ్ళు చిదంబరం గారే సాక్షి...

కాని ఆయనలో ఒక గొప్ప మానవతావాది వున్నాడు..ఎవరైనా బాధ పడుతూ ఉంటే చూసి తట్టుకోలేని గొప్ప హృదయం గల మనిషి వున్నాడు... నిస్వార్ధంతో కళా సేవ చేసిన సైనికుడు వున్నాడు... 
విశాఖపట్నానికి ఒక కళా వేదిక కావాలని పోరాడిన అలుపెరుగని ఉద్యమ కారుడున్నాడు.. 
ఆయన పెంకితనం.. ముక్కుసూటి తనం ఆయనకు ఆభరణాలు అయ్యాయి గాని..ఎప్పుడు సమస్య కాలేదు... 

గంటకి ఇంత అని రేటు తీసుకునే కళాకారులున్న ఈ దేశంలొ కొన్ని చిత్రాలకు ఉచితంగానే పని చేసిన "కళ్ళు చిదంబరం" గారు చిరస్మరణీయులు...
(కొండవలస గారి గురించి  తదుపై పోస్టు లో రాస్తాను...)    

Saturday, November 7, 2015

ఎర్రమట్టి దిబ్బలు నాశనం చేసిన దుష్టులను ప్రకృతి మాత శిక్షించు గాక....

భీమునిపట్నానికి మణిహారం ఈ ఎర్రమట్టి దిబ్బలు...
ప్రపంచంలో మరెక్కడా కానరాని ఎత్తుమట్టి దిబ్బలు..
పర్యావరణ ప్రేమికులను అలరించిన అద్భుత దిబ్బలు...
అనేక చిత్రాలలో కనువిందు చేసిన సుందర దిబ్బలు..
నేడు రక్కసుల కోరలకు బలైపోయిన ప్రాచీన దిబ్బలు...







ఎర్రమట్టి దిబ్బలు నాశనం చేసిన దుష్టులను ప్రకృతి మాత శిక్షించు గాక....

Sunday, October 11, 2015

విజయవంతమైన మా పరిశుభ్ర భారత్..


గత వారం మా పోర్టు కాలనీలో మరియు ఆసుపత్రి లో స్వచ్చ్ భారత్ కార్యక్రమం జరిపాము. 
పిల్లలతో చేసిన మానవహారం అలరించి ఆకర్షణగా నిలచింది.. 
అన్ని పేపర్లలోనూ పడి ఆ ఫొటోలు తీసిన నాకు తృప్తిని కలగచేసింది.. 
మీరు కూడా తిలకించి ఆనందించవలసిందిగా కోరిక.. 










 

Sunday, October 4, 2015

స్వాతి ముత్యంలాంటి మనస్సుతో మీకు ఇదే నా నివాళి...





తెలుగు ఆడబడచులకు సిరిసిరి మువ్వ ను తొడిగి..
తెలుగు నాట తాయారమ్మ బంగారయ్యలను విడిచి...
తెలుగు కీర్తనలో శంకరాభరణాన్ని పలికి... 
తెలుగు తోటలొ సితాకోక చిలుకలను వదిలి..
తెలుగు నట్టింట సితారను వాయించి...
తెలుగు సాగర సంగమాన్ని మధించి.. 
తెలుగు జలములో స్వాతి ముత్యాల్ని కడిగి..
తెలుగు యువతకు స్వయం కృషి నేర్పి...
తెలుగు వీణా తంత్రులతో స్వరకల్పన చేసి..
తెలుగు ప్రేక్షకులకు ఆపద్భాంధవుడవై....

తెలుగు ప్రేక్షకులు గర్వపడేలా అజరామరమైన చిత్రాలను భువికందించి..
తెలుగు నేల పులకరించి జలదరించేలా ఆణిముత్యాలను సృష్టించి..


పాశ్చాత్య సంగీతహోరులో రెపరెపలాడున్న శాస్త్రీయమైన సంగీతానికి చేతులను అడ్డుపెట్టిన ఏడిద నాగేశ్వరరావు   
తెలుగు నాట సీతాకోక చిలుకలు... సితారలు... సిరిసిరి మువ్వలు   ఉన్నంత కాలము  చిరస్మరణీయుడుగా వుంటాడని అభిలషిస్తూ.. 


స్వాతి ముత్యంలాంటి మనస్సుతో మీకు ఇదే నా నివాళి...     
 

Friday, September 25, 2015

భయానక దృశ్యం - హుద్ హుద్ మిగిల్చిన జ్ఞాపకం..

ఇక్కడ దిగువన లింక్  వీడియో - గత హుద్ హుద్ తుఫాన్ సమయములో మా ఇంటిలోంచి తీసిన వీడియో..
నిన్న కురిసిన వర్షం మరల హుద్ హుద్ తుఫాన్ ని గుర్తు చేసింది. 

కురిసిన గంట సేపు వర్షం మరలా అదే వేగం తో విశాఖను ముంచెత్తింది.. 

ఒక చిన్నారిని కాటేసింది.. 

హుద్ హుద్ తుఫాన్ ఆదివారం రోజున జరిగింది కాబట్టి ప్రాణ నష్టం జరగలేదు.. 

ఇలా వర్కింక్ డే అయి ఉంటే ఎన్నో వందల ప్రాణాలు పోయేవేమో అనిపించింది అప్పుడు ఇప్పుడు కూడా..  

HUD-HUD CYCLONE FROM MY HOME 

Wednesday, September 23, 2015

వృద్ధులారా..దయచేసి శతమర్కటాలు మాత్రం కాకండి.. సహస్ర కోతులను తయారు చెయ్యకండి...



"బ్రహ్మచారి శతమర్కట:"


"వృద్ధనారీ పతివ్రత:"


వీటికి అర్ధాలు చెప్పక్కర్లేదని అనుకుంటాను..
కాని ఇప్పుడు "వృద్ధనారీ శతమర్కట:" అనుకునే రోజులు...
ఇప్పటి వృద్ధులు కొంతమంది తమ వృద్ధాప్యాన్ని అంగీకరించే పరిస్థితుల్లో లేరు..
కట్టూ బొట్టూ అంటే వేసుకునే దుస్తులు దగ్గరనుండి చేసే పనులన్ని యువతకు తీసిపోవు.. 


మను ధర్మశాస్త్ర ప్రకారం మనిషి జీవితంలో తన వయస్సుని బట్టి నాలుగు ధర్మాలను ఆచరించవలసి వుంటుంది.
బ్రహ్మచర్యము, గృహస్థాశ్రమము, వానప్రస్థానము..సన్యాసము..  
వీటి
గురించి కూడా అట్టే వివరించక్కర్లేదు అనుకుంటా.. 

ఇప్పుడు మన అంశం నేటి వృద్ధుల గురించి కాబట్టి సన్యాశ్రమము గురించి ఆలోచిస్తే..వృత్తివ్యాపార వ్యవహారాలన్ని పుత్రులకు అప్పచెప్పి అనునిత్యము దైవధ్యానంలో గడపవలెనని..ఇతరులకు ధర్మబోధలు చేస్తూ ప్రశాంత జీవనాన్ని గడపాలని తెలియచేసారు..అందుకే మన ప్రభుత్వం వారు కూడా రిటైర్మెంట్ వయస్సు అరవై గా నిర్ధారించారు.. 


అయితే ఇప్పటి కాలం నాటి వృద్ధులలో కొంతమంది వయస్సుకి తగిన పనులు చేస్తున్నారా.. అని ప్రశ్నించుకోవాలి.. 

 
అసలు వయస్సుని బహిరంగ పరుచుకునే స్థితిలో వున్నారా.. అనిపిస్తుంది.. ఈరోజుల్లో నిత్యయవ్వనంగా కనిపించడానికి అనేక ఉపకరణాలు అందుబాటులోకి వచ్చాయి.. పాలనురుగులాంటి జుత్తుని నల్లగా నిగనిగలాడేలా చేయ్యొచ్చు.. ముఖసౌందర్యానికి అనేక క్రీములు వచ్చేయి..పొట్టి జుత్తు తో పొట్టి బట్టలతో అమ్మమ్మలు కూదా అమ్మాయిలలాగ తయారవుతున్నారు..  

ఇక్కడ వేషధారణను తప్పు పడట్లే.. ఎవరి ఇష్టం వాళ్ళది.. కాని ప్రవర్తన మాత్రం వయసుకి తగ్గట్టు ఉంటే సమాజానికి మంచిది అని నా అభిప్రాయం..
మనవడు తప్పు తోవలో వెళ్తుంటే "ఒరే తప్పురా" అని చెప్పగలిగే స్థితిలో వుండాలి.. తానే ఒక పెగ్గు తాగందే నిద్రపోని స్థితిలో వుంటే ఇక పిల్లలకి ఏమి చెప్తాడు.. 


నేటి వృద్ధులు ఎవరి మీద ఆధారపడి జీవించడానికి ఇష్టపడట్లేదు... బతికినంత కాలము స్వతంత్రంగా బతకాలని,, తమ ప్రైవసీ కి ఎవరూ అడ్డు తగలకుండా వుండాలని అభిలషిస్తున్నారు.. కొడుకు కాని కూతురు గాని ఎంత వేగిరం ఇంట్లోంచి బయటకు వెళ్తాడా అని ఆలోచిస్తున్నారు... ఎవరూ లేకుండా హాయిగా స్వేచ్చా లోకంలో విహరించాలని పిల్లలు వేరుకాపురం వుంటేనే మంచిదనే భావంలో వున్నారు.. 

 
ఇప్పటి ఆర్ధిక పరిస్థితులు బ్యాంకింగ్ రంగాలు.. పెన్షన్ స్కీములు వృద్ధుల జీవితానికి భరోసా ఇస్తోంది.. వారి పెన్షన్ డబ్బుని గాని ఇండ్లను గాని ఇతర ఆస్థులు ఏవైనా జీవితం చివరి రొజుల వరకు ఎవరికీ భాగం ఇవ్వక తమ వద్దనే వుంచుకుంటూ.. మరణాంతరం చెందేలా రాస్తున్నారు..లేదా విల్లు రాయకుండానే పోతున్నారు.. 

ఇందువలన అయినవారికి దూరంగా వుంటున్నా పైకి గాంభీర్యత ప్రకటిస్తూ శేష జీవితాన్ని గడిపేస్తున్నారు... కొంతమంది ఆస్థులు ఇండ్లు వారి మరణాంతరం ఎవరికీ చెందక ఒక్కోసారి తగాదాలు కోర్టు వరకు వెళ్ళి ఆఖరికి అన్యాక్రాంతం అయ్యే పరిస్థితి ఏర్పడుతుంది... 


వ్యక్తిగత నష్టం ఈ విధంగా వుంటే కొంతమంది వ్యవహార శైలి వలన సమాజానికి కూడా నష్టం వాటిల్లుతుంది... అరవైలో కూడా ఇరవై పనులు చేస్తూ అదేదో ఆదర్శంలాగ కుర్రాళ్ళని చెడగొడుతున్నారు... 

తివారి లాంటి వృద్ధులు కోకొల్లలు..
ద్విగిజయ సింగ్ లాంటి వారిని కూడా ఉదహరించుకోవచ్చు..  

అందుకే యువతరం చెడుతోవలో పయనిస్తోంది...వృద్ధులను యవ్వనంలో వున్నవాళ్ళు అనుసరిస్తారు..అనుకరిస్తారు.. 

తాగుబోతు అయిన తండ్రికి పుట్టిన వాడికి తాగడం తప్పని తెలీదు..
తల్లి వ్యభిచారి అయితే పిల్లలకు వ్యభిచారం తప్పుగా అనిపించదు..   

కొంతమంది వృద్ధులకు..వయసుమీరిన వారికి మను ధర్మ సూత్రాలు గాని భగవద్గీతలు గాని అక్కరలేదు... ఇప్పటికింకా నా వయసు నిండా పదహారే అనే పాటలు ... సమాజాన్ని పెడతోవ పెట్టే ప్రసార సాధనాలు మాత్రమే ఆశ్వాదిస్తూ పరోక్షంగా యువత తప్పు తోవలో నడవదానికి కారకులు అవుతున్నారు..

వృద్ధులారా దయచేసి పతివ్రతలు కాకపోయినా పర్వాలేదు గాని శతమర్కటాలు మాత్రం కాకండి.. సహస్ర కోతులను తయారు చెయ్యకండి...


Saturday, September 19, 2015

"కాకినాడ" - ఇంతకన్నా అభివృధ్ధి చెందదా???

నిన్న నేనూ..మా మిత్రబృందం కాకినాడ వెళ్ళాము..  ఎందుకు వెళ్ళామూ అంటే "ఆవుదూడకి గడ్డికోసం"..అన్నట్టుగా గట్టి పనేమీ లేదు.. 

"హుండాయి-సాంత్రో" కారు ఉండి డ్రైవింగ్ రాని రిటైరయిపోయిన మా మిత్రుడు అడిగాడు "మన కారులో కాకినాడ వెళ్దాం వస్తారా??" అని.. 
"మన కారు అంటే మీ కారా మా కారా??" అని అడిగా.. 
"మా కారే" అన్నాడు...మీరు సరే అంటే సరే.. లేదంటే మరో దారి వెతుక్కుంటా" అన్నాడు.. 


ఎందుకూ అని అడిగితే  "ఏవీ తోచక" అని మురారి స్టైల్లో చెప్పి..  "సరదాగా అలా వెళ్ళొద్దాం.. తెలుసున్న మిత్రులని కలుద్దాం అంతకంటే పనిలేదు.." 
"సరే"
అని ఒప్పుకున్నాను.. ఎందుకంటే...
అఫీసులో చూసిన ముఖాల్నే రోజూ చూసి బొరుకొడుతోంది..కాస్త రిలాక్సింగా వుంటుంది..కారు డ్రైవింగ్ కూడా మనకి ఇంట్రెస్టు కాబట్టి ఒకరోజు సెలవు పెట్టడం వేస్టు అయినా.. 
"పొద్దస్తమాను తిని తొంగోడవేనా మడిసన్నతర్వాత కాసింత కలాపోసన వుండొద్దూ" అని ముళ్ళపూడి వారు రావుగారితో మనకి గడ్డి పెట్టారు కాబట్టి వెనకాల ఇల్లాలి గొణుగుడ్లు వున్నా మాట ఇచ్చేసాను.. 
"ఒక్కసారి కమిట్ అయితే నా మాట నేనే విన్ను." అని పూరీ యో ఇడ్లీ యో ఎవరు రాసారో తెలీదు గాని అలా కమిట్ అయిపోయా...

హైవేలో కాకుండా స్టీల్ ప్లాంట్ మార్గంలో అచ్చుతాపురం మీదుగా దూసుకొని పోయి పాయకరావుపేటలో అల్పాహారం చేసి మరెక్కడా ఆగకుండా కాకినాడ చేరుకున్నాం...
"కాకినాడ" తూర్పుగోదావరికి ముఖద్వారం.. చిన్న ఓడరేవు..పాడిపంటలతో కొబ్బరి ఉత్పత్తులతో కోట్లమీద వ్యాపారం జరిగే ప్రాంతం..

ఒకపక్క జె.ఎన్.టీ.యూ.. మరోపక్క రంగరాయ మెడికల్ కాలేజి...సాంకేతిక విద్యనందించే ..వృత్తివిద్యలను అందించే విద్యాసంస్థలు.. ఇలా నాకు తెలిసి విశాఖ కన్నా ముందే ఆధునికతను రంగరించుకున్న పట్టణం..

ఏ పట్టణానికి లేని ప్రత్యేకతలు ఒకేరోడ్డు లో సినిమాహాళ్ళు.. ఒకేవీధిలో దుకాణ సముదాయలు.. ఒకే దగ్గర విద్యాలయాలు.. ఈ పట్టణం పేరు చెబితే గుర్తొచ్చేవి "సుబ్బయ్య హోటలు.. "కోటయ్య కాజాలు" .. 

ఇలా గతవైభవు చిహ్నాలని గుర్తుతెచ్చుకొని మురిసిపోవడమే గాని...ఏదీ అభివృధ్ధి??? ఎక్కడ ఆధునికత నిర్మాణాలు??? 
రెండు ఫ్లై ఓవర్ బ్రిడ్జిలు తప్ప.. అవే రోడ్లు..అవే మురిక్కాలువలు ...

కనీసం కత్తిపూడి నుండి కాకినాడ వరకూ రెండులైన్ల రోడ్డు లేదు.. తిరిగి వస్తున్న దారిలో పెద్ద యాక్సిడెంటు ఒక కారు లారీని గుద్దేసి కారులో వున్న శాల్తీ అక్కడికక్కడే మరణించాడు.. ఎంతఘోరం.. 

ఒక వెహికల్ ని ఓవర్ టేక్ కూడ చెయ్యలేని ఇరుకు రోడ్డు..పైగా గతుకుల మయము...

అక్కడ వూరంతా తిరిగేసి..తెలుసున్న వాళ్ళని కలిసేసి..తిరిగి సాయంత్రం ఐదు గంటలకి బయలుదేరి ఎనిమిది గంటలకల్లా వైజాగ్ వచ్చేశాము.. చీకట్లొ ఇంత దూరం ఎప్పుడూ డ్రైవ్ చెయ్యలేదు గాని ఎన్.ఎహ్ 5 విశాలంగా వుందికాబట్టి ఎనబ్భై లో దూసుకొచ్చేశాను.. 


అన్నట్టు మధ్యలో అన్నవరం లో రోడ్డు పక్కన మినీ దేవాలయంలో స్వామిని ప్రార్ధించి ప్రసాదాలు కొనుక్కొని..తేనీరు సేవించి బయలుదేరాము... నా సోది ఎప్పుడూ మామూలే గాని ఫుటోలు చూడండి..    

 1. హోరువానలో ..  వాన నీటిలో కారు ప్రయాణం.. .. (పిఠాపురం దాటేక)



 2, 3. గాంధీభవన్ ప్రాంగణం, kakinada..  




4. 5.కనుచూపుమేర కనువిందు.చేసే పచ్చని పైరులు...  






               
 

Sunday, September 13, 2015

మనిషి బుద్ధి మారునా? ఈ అందాలను పాడుచెయ్యకుండా వుండునా??

ఇది గత పోస్టుకు కొనసాగింపు.. 
ఇంకా కొన్ని ఫొటోలు పెడుతున్నాను ... చూసి ఆనందించండి.. 
 1.వేపగుంట, పెందుర్తి - హైవే నుండి సింహాచలం శిఖర దర్శనం..
   
2.పెందుర్తి ఫ్లై ఓవర్ బ్రిడ్జి - ప్రధాన రైలు మార్గం- హౌరా లైన్..



3. "మోదకొండమ్మ" అమ్మవారి గుడి - పాడేరు....

4,5-పాడేరు - సుందర మనోహర దృశ్యం...అన్నట్టు 'దృశ్యం' సినిమా కూడా విజయనగర.. విశాఖ ప్రాంతాల్లోనే తీసారట.. 











5,6.పర్వతాల నడుమ ఒక ఊరిలో సంత.. 


7.పాడేరులో కొన్న పువ్వులు...



8.ఇలాంటి ఇళ్ళు కనుమరుగు అవుతాయా??? - ఒక అమ్మాయి గేదెలకు దాణా పెడుతోంది..



9. విశాఖ సిటీ (కంచరపాలెం)  లో  కొండలను ఆక్రమించిన కాంక్రీటు మేడలు..


10. విశాఖ నగర పాలక సంస్థ వారు ఖాళీగా వున్న గోడలపై ఇలా అందమైన వర్ణాలను చిత్రీకరించారు..అయినా మనిషి బుద్ధి మారునా???? ఈ సిటీ అందాలను పాడుచెయ్యకుండా వుండునా???

 

ఉప్పు సముద్రం...ఉప్పొంగించే పర్వతాలు...రెండూ మావేనండి..-01

ఎప్పుడెప్పుడా అని ఎదురుచూసిన రోజు రానే వచ్చింది.. నేను ఈ రోజు పాడేరు లో వెలిసిన "మోదకొండమ్మ" అమ్మవారి దర్శనానికి వెళ్ళాను.. ఆ అమ్మవారి దయవలన ప్రయాణం సాఫీగా సుఖంగా సాగింది.. 

విశాఖపట్టణానికి మూడు ముఖ్యమైన పర్వత శ్రేణులు వున్నాయి..

ఒకటి నర్శీపట్నం దాటేక చింతపల్లి, సీలేరు (భద్రాచలానికి మార్గం)  ప్రయాణం..
రెండు చోడవరం  మీదుగా వెళ్ళే పాడేరు.... 
మూడవది అందరికీ తెలిసిన అరకు...
మూడు అద్భుతమైన ప్రదేశాలు..మూడింటినీ కలుపుతూ కొండలమీదుగా రోడ్డు మార్గం వుంది.. 

చాలామంది రోడ్ కం రైల్ మార్గం ద్వారా అరకు వెళ్తారు..బుర్రా గుహలు వున్నాయి కాబట్టి..
మరొక ప్రత్యేకత ఏమిటంటే ఈ మూడు ప్రాంతాలు సుమారు 100 కి.మీ దూరంలోనే వుంటాయి..
పొద్దున్న బయలుదేరితే సాయంత్రం లోగా తిరిగి విశాఖపట్టణానికి తిరిగి వచ్చేయవచ్చు... 

అరకులో గెస్టు హవుజులు వున్నాయి కాబట్టి రెండు మూడు రోజులు వుండి ఎంజాయ్ చెయ్యవచ్చు.. కటికి వంటి వటర్ ఫాల్స్ వున్నాయి... అక్కడనుండి మత్సగుండం అనే అద్భుత జలపాతాన్ని పురాతన శివ దేవాలయాన్ని..
పాడేరు లో వెలిసిన మోదకొండమ్మ అమ్మవార్ని దర్శించి పాడేరు మీదుగా వైజాగ్ వచ్చెయ్యవచ్చు... కారు బుక్ చేసుకుంటే మరీ మంచిది.. లేదా ప్రతీ గంటకు బస్సులు వున్నాయి...
ఎక్కడో ఉన్న కొడైకెనాల్ .. ఊటీ.. లాంటి ప్రాంతాలకు బోలెడు ధనం వెచ్చించి వెళ్ళేకంటే తక్కువ ఖర్చుతో (బస్సుకి రానుపోను రెండొందలు...తినడానికి ఓ యేభై/ వంద  రూపాయలతో ఒక మనిషి సుమారు ఎనిమిది గంటలు వెచ్చిస్తే చాలు... శెలవు పెట్టక్కర్లేకుండానే ఆ అనుభూతులన్ని నిండుగా అనుభవించచ్చు.. ఇక సుత్తి ఆపేసి ఈ రోజు నేను తీసిన ఫొటోలు పెడుతున్నాను.. చూసి ఆనందించండి.....  






 


ఒకపక్క బంగాళాఖాతం వేరొక పక్క ఎత్తైన పర్వత శిఖరాలు మన విశాఖ ప్రత్యేకత..  మా చిన్నప్పటి రోజుల కన్నా ఇప్పుడు బెటరే గాని ఇంకా అభివృధ్ధి చెయ్యొచ్చు.. ఆ రోజుల్లో అరకులో తినడానికి ఏమీ దొరికేది కాదు..ఉన్నది ఒకే ఒక్క పాసింజర్ ట్రైన్.. అది గాని రాకపోతే అవస్థే..రాత్రంతా స్టేషన్ లో బిక్కు బిక్కు మంటూ గడిపి తెల్లారి ఎలాగో ఒకలాగ వైజాగ్ వచ్చేవారు..  



    

Tuesday, September 1, 2015

"అమ్మా" అనే ఆర్తనాదం "అమ్మ"కి చేర్చని మానుషత్వం..

 

ప్రభుత్వాసుపత్రిలో పసిబిడ్డను మూషికాలు కొరుక్కు తింటుంటే..
"అమ్మా" అనే ఆక్రందన శైశవనాళాల్ని ఛేధించలేక ఆగిపోతే...

 


వాణినిలయంలో  రమణిని సహోధ్యాయిలే రక్కసులై భక్షిస్తుంటే..
"అమ్మా" అనే ఆవేదన హృదయకవాటాన్ని దాటిరాలేక ఆగిపోతే..


"అమ్మా" అనే ఆర్తనాదం "అమ్మ"కి చేర్చని మానుషత్వం..
గర్భశోకంతో అలమటిస్తున్న "అమ్మ" ని ఓదార్చునా మానవత్వం...

Monday, August 31, 2015

ఆశ..ఆకాంక్ష...ఆరాటం...అవేదన...మారుతుంది ఈ సమాజం అని..



చదివేను.. చదువుతున్నాను.. చదువుతాను...
చదువుతునే వుంటాను.... 


అక్షరాల భావాలు అర్ధం అయ్యే వయస్సులో మొదలెట్టాను..
భావాల వెనక అర్ధాలను వెతుక్కుంటూ చదువుతున్నాను..
కనీకనిపించక అక్షరాలు అలుక్కుపోయేవరకూ చదువుతాను..
నాలో ఊపిరి కొట్టుమిట్టాడునంత వరకూ చదువుతునే వుంటాను...
దాహం.. తపన ..ఏదో తెలుసుకోవాలనే జిజ్ఞాస అక్షరాలను ఆకర్షిస్తోంది..  

ఈ సుధీర్ఘ ప్రయాణంలో ఎందరో మహానుభావులు..
తమకు తెలిసిందేదో ఈ ప్రపంచానికి అందించాలని తపన.. 
అక్షరాలకు ప్రాణం పోసి సమాజానికి హితవు చెయ్యాలనే ఆవేదన...
అజ్ఞానమనే అంధకారాన్ని పోగొట్టి విజ్ఞానమనే వెలుగుని నింపాలని ఆరాటం..

ఈ అక్షర యజ్ఞంలో...
ఆస్తికుల్ని చదివాను... నాస్తికుల్ని చదివాను.. 


 
శృంగార కావ్యాలని చదివాను... వైరాగ్య గీతికల్ని చదివాను..
నీతి కథల్ని చదివాను... అవినీతి చక్రవర్తుల చరిత్రను చదివాను..


 
భిక్షాధికారి లక్షాధికారిగా మారిన వైనాన్ని చదివాను..
అపర కుబేరుడు దరిద్రుడిగా మారడాన్ని చదివాను..

అగ్రవర్ణాల దురహంకారానికి బలైపోయిన నిమ్న జాతుల చీకటి జీవితాల్ని..
మారిన వ్యవస్థలో అణగానిపోతున్న అగ్రవర్ణాల దుస్థితిని ..రెంటినీ చదివాను... 

ధన మాన ప్రాణాల్ని పణంగా పెట్టి పోరాడిన స్వాతంత్ర్య సమరయోధుల గాధలు చదివాను...
కుటిల నాయకుల ధన అధికార దాహానికి..బలైపోతున్న మాన ప్రాణాల గాధలు చదివాను..  

ఎంతోమంది ఈ ప్రపంచాగ్నికి సమిధినొక్కటి ఆహుతిచ్చినా ..
మారని ఈ సమాజాన్ని...
ఎంతోమంది నిలువెత్తు కాగడాలను వెలిగించినా అంధకారంలో వున్న         ఈ సమాజాన్ని..
ఎంతోమంది మానవత్వపు పరిమళాల్ని వెదజల్లినా.. పైశాచికత్వాన్ని వీడని ఈ సమాజాన్ని..
ఎంతోమంది సన్మార్గాన్ని బోధించినా వున్మాదత్వంతో వూగిపోతున్న          ఈ సమాజాన్ని... 


చదివాను.. చదువుతున్నాను... చదువుతాను..
నా ఊపిరి ఉన్నంత వరకూ చదువుతూనే వుంటాను..
ఆశ...ఆకాంక్ష...ఆరాటం...అవేదన.... మారుతుంది ఈ సమాజం అని..   




Saturday, August 29, 2015

వెన్నెల్లో సింహాచల అందం...మది కన్నుల్లో....

దివిపైన నెలరాజు కాంతులీనంగ..
భువిపైన గిరిరాజు మెరయంగ..
మదిపైన సింహరాజు మెదలంగ..

మురిసెను హృదయమ్ము..
విరిసెను తన్మయత్వమ్ము..
కురిసెను భక్తిపారవశ్యమ్ము..

(Images at Simhachalam on yesterday)







Saturday, August 15, 2015

విశాఖవాసిగా గర్వపడుతున్నాను..

స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ సంధర్భంగా విశాఖపట్నం కలెక్టర్ ఆఫీస్ భవనం విద్యుత్ కాంతులతో దేదీప్యమానంగా వెలిగిపోతోంది..

రాష్ట్రం విడిపోవడం వలననే స్వాతంత్ర్యవేడుకలు విశాఖపట్నంలో చాలా ఘనంగా జరిగాయి..విశాఖవాసిగా గర్వపడుతున్నాను... కాని చెత్త వెధవలు రూపాయి ఆదాయం గాని.. ప్రత్యేక ఆర్ధిక సహాయం గాని లేకుండా చేసారు... నాశనం అయిపోతారొరే... నాశనం అయిపోతారు... 

Tuesday, July 14, 2015

పుష్కరాలపై నా టపాలో రాసినట్టే అయ్యింది..


ఈ దిగువన నేను పుష్కరాల కి ముందు రాసిన టపా చదవండి... ఇందులో నేను రాసినట్టే జరగడం యాదృచ్చకమే అయినా.. 
జరగబోయే పరిణామాలను ఊహించి రాయడం.. ఇది అనుభవ సారం..



http://shankaratnam.blogspot.in/2015/07/blog-post.html

నా టపాపైన ఎటువంటి వ్యాఖ్యలు, కామెంట్లు లేకపోయినా చదివిన వారు కొద్దిమందే అయినా..వాటిని అర్ధం చేసుకుంటారని భావిస్తున్నాను..
ఆ టపాలోని వాఖ్యలే ఇప్పుడు టీ.వీల్లో చెప్తున్నారు.. 

పుష్కర సంవత్సర కాలంలో ఎక్కడైనా.. ఎప్పుడైనా స్నానం చెయ్యవచ్చునని..

నిన్నటి వరకు మా ఆఫీసులో "పుష్కరాలకు వెళ్దామా..."  అని మాట్లాడిన వాళ్ళే... 

ఇప్పుడు.. పుష్కరాల గురించి ... వాటిలో స్నానం చేసే  వాళ్ళ గురించి అవహేళణగా మాట్లాడుతున్నారు...
పాపాలు
చేసిన వాళ్ళే ముందుగా  ములిగిపోదాం అని మొదటి రోజే పరుగెట్టికెళ్ళారని వెకిలిగా కామెట్లు చేస్తున్నారు...
రోజూ టి.వీ చానళ్ళలో హోరెత్తిస్తున్నారని.. చాగంటి గారైతే ఒక్కసారి ములిగితే కోటి ఆవులు దానం చేసిన ఫలితం వస్తుందని చెప్పారని ఇవన్నీ విని వెళ్ళి బలైపోయారని... ఇలా వాగుతున్నాడు ఒకడు..
ఒక పెద్దాయన అంటాడు "పాపాలు చెయ్యడం ఎందుకు..గంగలో, గోదాట్లో ములగడం ఎందుకు???... 


వీళ్ళ నోళ్ళు మూయించడం కన్నా మనమే నోరు మూసుకు కూచోడం ఉత్తమం అని ఊరుకున్నాను.. మెజార్టీ ఆఫ్ పీపుల్ అటే ఉన్నారు...
కర్ణుడి చావుకి వేయి కారణాలు అన్నట్టు ఇప్పుడు టి.వీ చానళ్ళలో ఒకటే గోల.. శవ రాజకీయాలు
చేసేవాళ్ళు ఎక్కువ....
ఏది ఏమైనా పోయినది ప్రాణమే... మనలాటి ప్రాణమే... వారి ఆత్మలకు శాంతి చేకూరాలని ప్రార్ధిస్తూ... ఇక మీదటైనా తగు జాగ్రత్తలు తీసుకుంటారని ఆశిద్దాం..


Wednesday, July 8, 2015

1991 నాటి పుష్కరాలు- సతీ సమేత సాహస యాత్ర

1991 వ సంవత్సరములో పుష్కరాలు వచ్చాయి కదా...మేముండేది విశాఖలో...పుష్కరాలు అనగానే బోల్డంత జనం.. వసతులు సౌకర్యాలు వుండవు కాబట్టి వెళ్ళాలని అనుకోలేదు కాని ఏమూలో వెళ్ళాలనే వుంది..

ఇంతలో మా ఆఫీసులో పనిచేసే ఒకాయన.."ఏమండీ మాకు తెలిసిన ప్రైవేట్ బస్సు ఓనరు ఒకాయన బస్సు వేస్తున్నారు.. వస్తారా?" అని అడిగేడు..
ఆ మరురోజే పుష్కరాలకి తొలిరోజు.. ఇదొక గొప్ప అవకాశంగా భావించి సరే అన్నాను.. పైగా "ఆర్.టీ.సీ బస్సులో వెళ్ళలేము..ఒకవేళ వెళ్ళినా సుమారు 5 కి.లో మీటర్ల దూరంలో ఆపుతారు...తిరుగు టపాలో బస్సులు దొరకవు" అని భయపెట్టేసారు..   
అప్పటికి మా పెళ్ళి అయి సుమారు నాలుగేళ్ళు.. ఇద్దరు పిల్లలు.. పాపకి రెండేళ్ళు..బాబుకి ఏడాది.. కనుక పిల్లలని పెద్దవాళ్ళ దగ్గర వదిలేసి బయలు దేరాము..
వన్ టౌన్ లో ఆ ఓనర్ గారి చుట్టాల ఇంటిలో మమ్మల్ని.. మా లాంటి మరో పది మందిని కూర్చోపెట్టేరు.. ఎంతకీ బస్సు వెయ్యలేదు.. ఇదిగో..అదిగో అంటూ రాత్రి పన్నెండు..ఒంటిగంట.. మూడు..ఇలా కూర్చోబెట్టేసారు...
ఎంతకీ బస్సు రాలేదు.. పొజిషన్ ఏంటో సరిగ్గా చెప్పట్లేదు.. పోనీ వెళ్ళిపోదాం అనుకుంటే అర్ధరాత్రి.. స్కూటర్ కూడా తేలేదు... పైగా మా ఆఫీసులో అతను..మాటి మాటికీ "అమ్మో ఆర్.టీ.సీ బస్సుల్లో వెళ్ళలేరు.. సీట్లు దొరకవు.. అని భయపెట్టేస్తున్నాడు...

"ఇదేవిటండీ.. ఇలా చెసేరు?? ఇప్పుడు ఏమి చేద్దాం.." అంటూ అడుగుతోండి మా ఆవిడ..
ఇక నాలుగు అయ్యేసరికి నాలో సహనం చచ్చి పోయింది.. "పద" అంటూ సీరియస్ గా మా ఆవిడ్ని బయలుదేరనిచ్చాను.. 
తిన్నగా ఇంటికొచ్చాము... మా బండి తీసాను.. బండి అంటే ఇప్పటి లాగ మోటార్ బైక్ కాదు.. "వెస్పా పి.ఎల్ 170" అనబడు బుల్లి స్కూటరు..
 
 (image from google website)

ఏ బస్టాండుకో ..రైల్వే స్టేషనుకో అనుకుంది ఆవిడ.. మారు మాటాడకుండా బండి ఎక్కేసింది.. తదేకంగా బండి హైవే మీదకు పోనిచ్చాను...
"ఏవిటి ఎక్కడకు తీసుకెళ్తున్నారు?? " ఆందోళనగా అడిగింది.. "మనం దీనిమీదే రాజమండ్రి వెళ్తున్నాం.. " అని గంభీరంగా..పౌరుషంగా చెప్పాను...
"ఏవిటి ఈ బండి మీదా??" బెరుగ్గా అంది..
"ఏం పర్వాలేదు.. నువ్వు అలాగే కూర్చో.. నేను ఇలాగే నడుపుకుంటూ మధ్యానికల్లా రాజమండ్రి తీసుకుపోతాను" అని చెప్పాను..
అంతకు ముందు బ్రహ్మచారిగా వున్నప్పుడు "కైనెటిక్ స్పార్క్" అనే ఇంతకన్నా చిన్న బండి వుండేది.. దానిమీద భద్రాచలం నుండి తిరుపతి.. ఇంకోసారి భద్రాచలం నుంది వైజాగ్ వచ్చేసాను..(అప్పుడు అక్కడ దగ్గర్లో వుద్యోగం వెలగ బెడుతున్నాను లెండి )
ఆ ధైర్యం కొంత వుంది...
సరే మేము అనుకున్నట్లే మధ్యాహ్నాని కల్లా రాజమండ్రీలో పడ్డాము.. మా ఆవిడ చుట్టాలు.. కీ.శే.వేలూరి వెంకట్రామయ్య గారు అని.. పేరు మోసిన లాయరు గారి ఇంటికి వెళ్ళాం.. ఇప్పటిలాగ సెల్ ఫోన్లు లేవు కాబట్టి వారికి మా రాక విషయం తెలీదు గాని.. పుష్కరాల సంధర్భంగా అప్పటికే వచ్చిన చుట్టాలు.. ఇంకా ఎవరైనా రావచ్చు.. అని వారు వసతి .. భోజనం కల్పించారు.. అదే ఈ రోజుల్లో అయితే అంత ఆదరణ.. మర్యాద వుండదేమో.... వాళ్ళ అబ్బాయి గారు "ఏవిటీ వైజాగ్ నుండి బంది మీద అదీ ఒక చిన్న స్కూటర్ వేసుకుని వచ్చేసారా??" అంటూ బోల్డంత ఆశ్చర్య పోయి..మమ్మల్ని ఎంతో ఆదరించారు..

అయితే ఇక్కడ ట్విస్ట్ ఏమిటంటే మేము అనకాపల్లి దాటేసరికి చాలా ఆర్టీసీ బస్సులు "పుష్కరాల స్పెషల్" అని బోర్డు తగిలించుకుని ఖాళీగా వెళ్తున్నాయి.. కాని అప్పుడే ఏ అనకాపల్లి లోనే ఎలమంచిలి లోనో బండి పార్కు చేసి బస్సులో వెళ్ళొచుకదా.. ఆ కుర్ర వయస్సులో ఆ ఆలోచన ఎక్కడిది.. ఉడుకు రక్తం.. పైగా వెనకాల నాయికామణి...అదో పెద్ద సాహసం...

పుష్కర స్నానాలు అయ్యాయి... ఆ రాత్రి వారింట బసచెసి..మరురోజు మళ్ళీ వుదయం ఆరింటికల్లా బయలుదెరాము.. హైవేకి దారి తెలియక మధ్యలో ఎవరినైనా అడిగితే వాళ్ళు" అదిగో అలా వెళ్ళండి" అంటూనే "వైజాగ్ వెళ్తారా..ఈ బండి మీదా ??" అని నోరెళ్ళబెట్టి చూస్తుంటే నవ్వుకుంటూ బయలు దేరాను..

కాని ఎండలో ప్రయాణం... సూర్యకాంతి డైరెక్టుగా ముఖాల మీద పడుతోంది..అలా అలా నెమ్మదిగా ప్రయాణం సాగుతోంది.. ఈ బండి గంటకి 50 కి.మీ కన్నా స్పీడుగా వెళ్ళదు... మధ్యలో యలమంచిలి అడ్డరోడ్డు వద్ధ "కొరుప్రోలు" అనే ఊర్లో మా పిన్ని గారింటికి వెళ్ళం... కాని అదే మేము చేసిన పొరబాటు.. దాంతో యలమంచిలి దాటుసరికి చీకటి పడిపోయింది.. ఆ చీకట్లో పట్టాలు దాటుతుండగా సైలెన్సరు పట్టాలకు తగిలి "డబ్" అనే శబ్ధంతో పైకె లేచిపోయి టైరుకి రాపిడి జరిగి బండి కదలడం లేదు.. మా ఆవిడ భయంతో బిగుసుకుని పోయింది..

"నీ కేమీ భయం లేదు.. అంతగా కావలిస్తే నువ్వు బస్సులో వెళ్దువు గాని" అని ధైర్యం చెప్పి.. ఒక పెద్ద రాయి తీసుకుని సైలెన్సర్ పై భాగంలో "టపా టపా" అని రెండు దెబ్బలు వేసాను.. సెట్ అయిపోయింది... మరల "జూం.." అని బయలుదేరాము.. కాని వైజాగ్ వచ్చేసరికి బాగా లేట్ అయిపోయింది.. ఆ చీకటిలో ఒంటరిగా జనబాహుళ్యం  లేని చోట . తనకి పై ప్రాణాలు పైకే పోయినంత పరిస్థితి..
అందువలన బాగా డస్సిపోయి.. మరురోజు చూసుసరికి  ముఖం అంతా ఎర్రగా కందిపోయింది.. జ్వరం వచ్చినట్టు అయిపోయింది..వారం రోజులు డ్యూటీకి సిక్కు...     

ఇప్పుడు కారు వచ్చేక చాలా సార్లు రాజమండ్రి వెళ్ళాం.. వెళ్తున్నప్పుడల్లా ఆ ప్రయాణం గుర్తుకు తెచ్చుకుని "మీ డాడి..చిన్న బండి మీద రాజమండ్రి తీసుకెళిపోయేరే బాబూ.." అని మా పిల్లలకు చెప్తుంది..

రాజమండ్రి చుట్టం ఏ పెళ్ళిలో కనిపించినా "వీళ్ళు అప్పుడు చిన్న బండి మీద రాజమండ్రి వచ్చేశారు" అని ఇప్పటికీ పక్కవాళ్ళకి ఆశ్చర్యంగా చెప్తాడు...
 
మరల 2003 లో వచ్చిన పుష్కరాలకి మా బావమరిది అండ్ ఫామిలీ తో వెళ్ళాం గాని గుర్తుపెట్టుకునే అంతటి సంఘటనలు లేవు... కాని అప్పుడు శ్రీ.చంద్రబాబు నాయుడు అభివృద్ధి చేసిన ఘాట్ లన్ని ఇప్పటికీ అలాగే వున్నాయి..


ఇదిగో మళ్ళీ మా ఆఫీసు లో కొలీగ్ ఒకతను కెలుకుతున్నాడు.."సార్... తలో వెయ్యి వేసుకుని ఏదైనా కారు బుక్ చేసుకుని పుష్కరాలకి వెల్దామా??" అని...
అయ్యా జేబులోంచి రూపాయ్ తియ్యకుండా ఫ్రీ గా తీసుకెళితే వచ్చే మహానుభావులు వున్న ఈ కాలంలో వెయ్యిరూపాయలు ఎవరిస్తారండి బాబు.. చూద్దాం ఏవవుతుందో..
"రాజమండ్రి కాదుగాని "భద్రాచలం" వెళ్దాం.. పుష్కర స్నానం తో బాటు ఆ భద్రాచల రాముణ్ణి కూడా దర్శించినట్టు వుంటుందని ఓ ఉచిత సలహా పారేసా.. ఎంతైనా అక్కడ పనిచేసి వచ్చాగా.. పక్షపాతం..