Tuesday, March 31, 2015

"పనిలేని" కొంతమంది వృధ్ధాప్యంలో వున్నా కూడా..

"హమ్మయ్య... రేపట్నుంచి ఉద్యోగానికి రావక్కరలేదు.. హాయిగా కాలు మీద కాలు వేసుకుని బతికేయొచ్చు".. అని ఒక ఉద్యోగి సంబర పడిపోతాడు.. సుమారు ముఫ్ఫై ఏళ్ళకి పైగా పరుగులు పెట్టిన జీవితానికి విశ్రాంతి దొరికింది కదా అని సంతోష పడతాడు.. 
 
కాని ఆ సంతోషం... ఆనందం ఎంతో కాలం నిలబడదు..
ఇన్నాళ్ళూ ఎన్నడూ పని చెప్పని ఇల్లాలు.. (ఆయనేదో కష్టపడి చెమటోడ్చి ఆఫీసులో పనిచేసి అలసి పోతున్నాడనే భ్రమలో వున్న ఇల్లాలు).. 

"ఏవండీ ఖాళిగానే వున్నారుగా.. ఈ కూర మాడిపోకుండా చూద్దురూ"..  అంటూ మొదలుపెట్టి.. "కాస్త ఉల్లిపాయలు తరిగి పెట్టండి"..అనో 
"ఎండలో ఆరిన బట్టలు లోపలికి తెండి" అనో చిన్న చిన్న ఆర్డర్లు వేస్తూ వుంటుంది.. 
"ఎరక్కపోయి చిక్కడ్డానురా భగవంతుడా" అని లోపల అనుకుంటూ.. "తప్పదు కదా ఫుడ్డు కావాలంటే ఇల్లాలికి ఆమాత్రం సాయం చెయ్యాలి కదా అని" హితోధిక సాయం చేస్తాడు..
కాని కొంతమంది ముదురు ఘటాలు వుంటారు.."ఏమోయ్.. నేనలా లైబ్రరీ దాకా వెళ్తాను..తలుపేసుకో" అని లైబ్రరీ వంకతో వీధులు బలాదూర్ తిరుగుతూ పాత స్నేహితుల ఇళ్ళకి వెళ్ళి ఓ గంటో రెండు గంటలో ఉపన్యాసాలు దంచి.. సరిగ్గా భోజనం వేళకి వాలిపోతాడు.. అదయినతర్వాత చిన్న కునుకు తీసి మళ్ళీ 'దేశ సేవ'  మొదలుపెడతాడు... 

"మా కాలంలో బస్తా బియ్యం రూపాయి.. " అని మొదలు పెట్టి అమెరికా ప్రెసిడెంటు దాకా అన్నింట్లోను ప్రావీణ్యం చూపిస్తాడు... 

ఈ పనిలేని బాపతు గాళ్ళు ఇంకో రకం...మూడు నాలుగు డింకీలు కొట్టి డిగ్రీ వెలగబెడతాడు... ఇక అక్కడ్నించి రోడ్లు కొలుస్తూ వుంటాడు.. ఈ కాలంలో అయితే ఓ సెల్లు కొనుక్కోవడం 24 గంటలు "ఫేస్ బుక్కులు" "వాట్స్ అప్పులు" చూసుకోవడం.. ఆన్లైన్ గేములు ఆడటం.. 

ఎవరైనా అడిగితే "ఉద్యోగం కోసం ప్రయత్నిస్తున్నాను" అనడం.. 
కాని చదువు పూర్తి అవదు.. ఉద్యోగం రాదు.. ఈలోగా 'సమాజ సేవ' వుచితంగా.. నాలుగు మాటలు... కుదితితే కప్పు కాఫీ..

కీర్తి శేషులు నాటకంలో మురారి ని ఎవరో అడుగుతారు 'ఏవండీ గెడ్డం పెంచారు??" అని..

వెంటనే తడుముకోకుండా  "ఏవీ తోచక" అని ఆ గెడ్డాన్ని గోక్కుంటూ మురారి పలికిన తీరుకి ప్రేక్షకులు చప్పట్లు కొడతారు.. 
"పనిలేని బార్బరు పిల్లి తల గొరికేడట" అని పూర్వం సామెత..
"ఏవోయ్.. ఇలా పనీ పాట లేకుండా రికామీగా తిరిగే బదులు.. ఏదైనా పని చేసుకు బతకొచ్చుగా" అని ఒకబ్బాయిని ఎవరో అన్నాడట..వెంటనే అతగాడు."మీరిప్పిస్తారా??" అని అడిగేట్ట..
ఏతావాతా తెలిసింది ఏవిటంటే కాలంలో వుండగా ఏ పనీ చెయ్యకుండా కాలక్షేపం చేసేవాడు జీవితం చివరి దశలో కూడా తన సమయాన్ని ఇతరుల సమయాన్ని వృధ్ధా చేస్తూ వుంటారు..
కష్టపడే తత్వం వున్నవాడు చివరి వరకూ ఉత్సాహంగా ఉల్లాసంగా వుంటు ఎదుటి వాళకి మార్గదర్శిగా వుంటాడు...
"మంచిని" పంచుతూ వుంటాడు...
యువతకు ఆదర్శప్రాయుడై నిలుస్తాడు..
"పనిలేని" కొంతమంది వృధ్ధాప్యంలో వున్నా కూడా.. దేవుళ్ళ ఎడల పురాణాల ఎడల అపహాస్య ధోరణిలో వ్యాఖ్యానాల్ని చేస్తు తామేదో "జ్ఞానాన్ని" బోధిస్తున్నాం అనే భ్రమలో బతుకుతూ తాను నమ్మినదే నిజమని తెలియచేస్తూ విపరీత వ్యాఖ్యానాలు చేస్తున్నారు..
వీళ్ళకు అపహాస్యం చెయ్యడానికి హిందూ దేవుళ్ళే దొరుకుతారు.. ఇతర మతాలు వాళ్ళు కూడా ఇలా కామెంట్లు రాయరు.. హిందూ మతస్థులై వుండి హిందూ మతం గురించి అవహేళనగా రాస్తారు.. 

అంతగా ఇష్టం లేకపోతే పూజించడం మానేయొచ్చు.. 
కానీ ఎంతో ఆరాధ్య భావంతో నిత్యం నామ జపం చేస్తూ తమ విజయాలకు దేవుడే కారణం అని నమ్మే కొన్ని కోట్ల మంది భక్తితో కొలుస్తున్న దేవుళ్ళని విమర్శించే హక్కు వీళ్ళకి ఎక్కడిది..
'పనిలేక' పోతే ఓ బండ రాతిమీద సుత్తితో కొడుతూ కూర్చుంటే కాస్త శరీరానికి శ్రమ కలిగి కొవ్వు కరుగుతుంది..ఆరోగ్యం బాగుపడి మానసిక ఉల్లాసం కలుతుంది..

 తనకు సహాయం చెయ్యలేదు కాబట్టి "నా దృష్టిలో మీ దేవుడు..ఇలాంటి వాడు" ..అలాంటి వాడు అని కారు కూతలు కూసే నాస్తికుల కంటే..
ఒక భక్తుడు తనకు దేవుడు ఏయే సమయంలో ఎలా ఆదుకున్నాడు అని సోదాహరణంగా తెలియచేస్తాడు.. దృష్టాంతాలు చూపిస్తాడు..


అయినా భక్తుడు తన భక్తి భావాన్ని తన మనసులో పెంపొందించుకుంటాడు.. అది రోజురోజుకీ పెరుగుతుంది కాని .. ఎవడో కోన్ కిస్కాహె గాడు పేలేడని మనసు మార్చుకోడు .. రాను రాను భక్తి విశ్వాసం పెరుగుతుందే తప్ప తరగదు..  
"పక్క వాడి కన్నా నాకే ఎక్కువ మార్కులు రావాలి" అని కోరుకున్నవాడు భక్తుడు కాదు.. "నాకూ మార్కులు రావాలి.. అందరూ చక్కగా మంచి మార్కులతో పాసు అవ్వాలని" అని కోరుకున్న వాడే నిజమైన భక్తుడు..
"సర్వేజనా: సుఖినో భవంతు" అని కోరుకోవాలి గాని "నేనొక్కణ్ణే బాగుండాలి మిగిలిన వారంతా నాశనం కావాలి" అని కోరుకొన్న వాడు భక్తుడా??.. అసలు మనిషే  కాదు...   

 

Saturday, March 28, 2015

కాని ఆ అనుభూతి.. ఈ కట్టె ఆ కట్టెల్లో కాలే వరకూ వుంటుంది.

భద్రాచలం తో నా అనుబంధం చెప్పాలంటే చాంతాడంత అవుతుంది...ఈ రోజున శ్రీరామనవమి కాబట్టి ఒకట్రెండు మాటలు..

ఎన్నో వందల కిలోమీటర్లు 14 గంటల బస్సు ప్రయాణం తర్వాత "రామయ్య" సన్నిధి కి చేరగానే "హమ్మయ్య నాకిక ఢోకా లేదు"..అని నిశ్చింతగా "కర్నూల్" వారి సత్రవులో (ఇప్పుడా పేరులేదు) ఏ వసతులు లేకపోయినా గుండెల మీద చెయ్యి వేసుకుని నిద్రపోయే వాణ్ణి..
సుమారు నాలుగేళ్ళు ఆ ప్రాంతంలోనే వుద్యోగం చేసి.. వీలు కుదిరినప్పుడల్లా రామయ్య దర్శన భాగ్యం చేసుకుంటూ..గోదావరిలో స్నానం ఆచరిస్తూ.. సంధ్యావందనం చేసుకుంటూ .. అడగకుండానే అన్నీ ఇచ్చిన రామయ్యకి కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుంటూ రోజులు దొర్లించేసాను ఆనందంగా..   


ఇక అక్కడి నుండి వేరొక చోటికి మరొక వుద్యోగం కోసం వెళ్ళిపోతున్న తరుణంలో ఆఖరుసారిగా రామయ్య దర్శనార్ధం...ఎప్పుడూ సుప్రభాత దర్శనం చేసుకో లేదు కనుక  ఎలాగైనా ఆ మర్నాడు సుప్రభాత దర్శనం చేసుకోవాలి.. అనె సంకల్పంతో ముందురోజు రాత్రి భధ్రాచలంలో బస  చేసాను.. 


తెల్లవారుఝామునే లేచి స్నానం చేసి నాలుగు గంటలకన్నా ముందే గుడికి వెళ్ళాను.. ఎవ్వరూ లేరు..నేనొక్కణ్ణే ..ఆంజనేయ విగ్రహం ఎదురుగా గర్భగుడిలోకి వున్న ప్రధాన ద్వారం పక్కన ఎత్తైన అరుగు వుంటుంది..(ఇప్పటికీ వుంది)..  ఆ ఎత్తైన అరుగుమీద కూర్చుని కళ్ళారా ఆంజనేయ స్వామిని చూస్తూ.. దూరాన కనిపిస్తున్న గోదావరిని చూస్తూ..దైవ ధ్యానంలో కూర్చున్నాను..
కాస్త చలిగానే వుంది..
 
 ఇంతలో పూజారి గారు వచ్చారు.. "మీరు లెండి" అన్నారు.. ఓహో ఇక్కడ కూర్చోకూడదు కాబోలనుకుని లేచి ఒక పక్కగా నిలబడ్డాను.."నాతో రండి" అన్నారు.. నాకు అర్ధం కాలేదు..అలాగే నిలబడ్డాను.. "నాతో కూడా గర్భ గుడి లోకి రండి" అన్నారు.. ఆశ్చర్య పోయాను... 
నాకు తెలియకుండానే ఆయన వెనకాలె వెళ్ళాను.. 
పూజారి గారు మంత్రాలు చదువుతూ స్వామి నిజరూప దర్శనంలో ఒక పక్క సుప్రభాతం వినిపిస్తూ వుండగా నీళ్ళతోను, పాలతోను అభిషేకం చేస్తున్నారు.. 
ఆ దృశ్యాన్ని  చూడటానికి రెండు కళ్ళు సరిపోవట్లేదు.. 
మనసు పరవసించి పోతోంది .. ఇక అలాగే సాష్టాంగ ప్రమాణం చేసాను.. ఏవిటేవిటో కోరికలు కోరుకుంటున్నాను.. ఇక మళ్ళీ ఎప్పుడు వస్తానో తెలీదు... ఇన్నాళ్ళు దగ్గరగా వున్నాను.. నీ  చల్లని నీడలో హాయిగా వున్నాను.. "నా మీద ఎప్పుడూ ఇలాగే దయచూపించు తండ్రీ" అంటూ ఏవిటేమిటో మాట్లాడేస్తున్నాను..  
 
అలౌకిక  ఆనందంలో చక్కటి అనుభూతితో నా రూం కి వచ్చాను.. 
నాకు తోడుగా వచ్చిన నా దగ్గర పనిచేసే అతను డబ్బులు అడిగితే ఎప్పుడూ ఇవ్వనంత డబ్బు ఇచ్చేసాను.. ఎందుకంటే ముందు రోజు రాత్రే నేను దర్శించుకుని ఉదయాన్నే బస్సు ఎక్కుదాం అనుకున్నాను.. కాని..అతను ముస్లిం అయినా.. . "సార్ మీరు మొదట సుప్రభాత దర్శనం చేసుకోవాలి అని అనుకున్నారు.. కాని బస్సు కోసం కంగారుపడుతున్నారు.. మీకేం పర్వాలేదు బస్సు టైము కల్లా మీకు సుప్రభాత దర్శనం అయిపోతుంది.. మరల మీకు అవకాశం దొరుకుతుందో లేదో.. కనుక మీరు సుప్రభాత దర్శనానికే వెళ్ళండి" అని ప్రోత్రహించాడు...
ఆ తరువాత ఇన్నేళ్ళలో రెండు సార్లు సుప్రభాత దర్శనానికి వెళ్ళాను కాని .. ఇప్పుడున్న పరిస్థితులు వేరు..

కేవలం నేను.. నా రాముడు..ఆయన ఒడిలో సీతమ్మ.. పక్కనే లక్ష్మన స్వామీ.. ఒక పూజారి గారు.. అలాంటి అవకాశం మళ్ళీ మళ్ళీ జన్మ ఎత్తినా రాదేమో...    
కాని ఆ అనుభూతి.. ఈ కట్టె ఆ కట్టెల్లో కాలే వరకూ వుంటుంది.. అందుకే ఎప్పుడు భధ్రాచలం వెళ్ళినా ఆ అరుగు మీద కూర్చుంటాను.. ఎంతమంది జనం వున్నా..ఎవరు ఏవనుకున్నా ..   
శ్రీరామ నవమి సందర్భంగా మీకు శుభం అగుగాక.. 








Saturday, March 21, 2015

"కరిగేది" పావలా అయితే.. "పెరిగేది" వంద --ఏవిటా??

ఈరోజు ఉగాది పర్వదినం సందర్భంగా సెలవు కాబట్టి 'ఈవినింగ్ వాక్' లాగ తిరిగితే మధ్యాహ్న భోజనం అరిగి.. తిరిగి రాత్రి భోజనం తినడానికి వీలుగా వుంటుందని ..అలా బయలుదేరాను..
పుట్టిన, పెరిగిన ఊరు ..మెట్టిన ఊరు
ఇదే కనుక (ఏం?? ఆడవాళ్ళకే గాని మగవాళ్ళకి మెట్టినిల్లు ఉండకూడదా..?? ) ..  
చిన్నప్పడు తెలిసిన రోడ్ల మీదుగా తిరుగుతూ ఉంటే ఎన్నో ఫ్లాష్ బాక్ లు అలా సుడులు తిరుగుతూ వుంటాయి.. 
ఎంతో మంది బాల్య స్నేహితులు... వాళ్ళతో తిరిగిన ప్రదేశాలు గుర్తుకు వస్తాయి... (పక్కన అర్ధాంగి వున్నచో ఇవేవీ గుర్తుకు రావు కదా.. ఒంటరిగా వెళితే ఆ కిక్కే వేరబ్బా..)
ఎంతో మంది ఎదురవుతున్నప్పుడు.. 'ఈ ముఖం ఎక్కడో చూచానా ??'.. అనిపిస్తుంది..




ముందుగా హైవే మీదుగా వెళ్తున్నప్పుడు.. "చిన్నప్పుడు ఈ రోడ్డు ఎక్కాలంటేనే భయపడే వాళ్ళం కదా".. అనిపిస్తుంది.. 

పూటకో లారీ తప్ప మనుష్య సంచారం వుండేది కాదు.. 
గంజాయి తాగే వాళ్ళు.. కల్లు తాగే వారు హాయిగా ఖాళిగా వున్న హైవే పైన పడుక్కునే వాళ్ళు... 
దెయ్యాలు తిరుగుతాయి అనేవాళ్ళు.. హైవేకి ఆవల చిన్న స్థలం కొనుక్కున్న వాణ్ణి చూసి "పిచ్చోడిలా వున్నాడే" అని నవ్వుకునే వాళ్ళం.. కాని ఇప్పుడు కోట్లకి విలువ.. కొందామన్న జానెడు స్థలం లేదు.. 

ఇక అక్కయ్యపాలెం మీదుగా.. ఆంధ్రజ్యోతి ఆఫీసు పక్కనుండి సందులోకి మలుపుతిరిగి 80 ఫీట్ రోడ్డులోకి వచ్చేను.. 

ఈ ఏరియాను ముద్దుగా అబిద్ నగర్ అంటారు.. అప్పుడు పచ్చని పొలాలు వుండేవి.. ఇప్పుడు చిన్న చిన్న సందులు.. 
అయినా పెద్ద పెద్ద అపార్టుమెంటులు..ఇండివిడ్యువల్ బిల్డింగులు.. 
ఒకప్పుడు పాకలు.. ఇప్పుడు బంగళాలు..   
ఇంతలో "రయ్యి"మని దూసుకుని వస్తూ గుద్దించేబోయిన మోటార్ సైకిల్ కుర్రాడు.. వెనకాల వాడు "ఒరేయ్ జాగ్రత్తరా".. అంటున్నా నిర్లక్షంగా పోనిస్తున్నాడు..
అంతకన్నా ముందు.. రోడ్డు సైడున తన మిత్రులతో హస్కు కొడుతున్న కుర్రాడు.. రోడ్డుపైకి "తుపుక్కున" ఉమ్మి వేసాడు.. ముక్కు మూసుకుని నడవడం.. అడ్డుగా బండి వస్తే తప్పుకోవడం తప్ప ఇంకేమి చెయ్యగలం.. 

 
"మేరా భారత్ మహాన్".. "స్వచ్చ" భారత్ కాదు.. "మహా స్వేచ్చ" భారత్..
అలా వెడుతూ నెమ్మదిగా అక్కయ్యపాలెం సందుల్లోంచి మధురానగర్ వేపు వెళుతున్నాను.. 

ఇంతలో గెడ్డ ఒడ్డున మర్రిచెట్టు దాని కింద ముస్లిం ల  ప్రార్ధనా గోడ.. (దాన్ని ఏమంటారో తెలీదు).. గోడకి అటూ ఇటూ బురుజులు ఉంటాయి.. వాటిపైన జెండాలు వుంటాయి.. 
ఒకప్పుడు ఖాళీ స్థలం కాబట్టి అప్పటికి మసీదు కట్టలేదు కాబట్టి ఆ గోడ వద్ద నమాజు చేసుకొనే వారట.. (నాకు తెలీదు).. 
కాని చిన్నప్పుడు ఆ గెడ్డ పక్కన మర్రి చెట్టు ..ఈ గోడను ఇంకేవో కట్టడాలు చూసి శ్మశానం  అని.. అక్కడ దెయ్యాలు ఉంటాయని భయపెట్టే వారు..
నేను మా ఫ్రెండు ఇంట్లో "నైట్ అవుట్" ..(అంటే.. రాత్రల్లా కూచుని కంబైండ్ స్టడీస్ అన్నమాట) చేసి .. తెల్లవారు ఝామున నాలుగు గంటలకు ఇంటికి బయలుదెరేవాణ్ణి.. (నాలుగు గంటలకే ఎందుకు వచ్చేవాణ్ణో ఇప్పటికీ తెలియదు.. కాస్త తెల్లారేక వెళ్ళచ్చుగా).. 
చీకట్లో ఒంటరిగాబయలుదేరేవాణ్ణి .. 
ఈ గెడ్డ దగ్గరికి వచ్చేసరికి భయపడే వాణ్ణి.. 
దెయ్యాలు వున్నాయేమో అని చూసేవాణ్ణి ..
కాని ఏ రోజు ఒక్క దెయ్యమూ కనభడలేదు.. 

ఒకట్రెండ్రోజులు   భయం అనిపించినా.. ఆ తర్వాత భయపడకుండా ధైర్యంగా ఆనందంగా వెళ్ళగలిగే వాణ్ణి.. 
ఆ తర్వాత "అది శ్మశానం కాదురా.. పవిత్ర ప్రార్ధనా స్థలం" అని ఎవరో చెబితే.."ఓహ్.. అల్లా.. నన్ను క్షమించు అని ప్రార్థించే వాణ్ణి"..

"యద్భావం తద్భవతి.." అని.. మన మనసులో ఏది భావిస్తే తదనుగుణంగా ఫీలింగ్సు మారిపోతాయి.. గోడను "సమాధులుగా" అనుకున్నప్పుడు దెయ్యాలు వుంటాయని భయపడిన వాణ్ణి.. అది పవిత్ర ప్రార్ధనా స్థలం అని భావించినపుడు.. అదే గోడ ఎంతో పవిత్రంగా దైవత్వంగా అనిపించి మనసులో ధైర్యం మరియు ఆనందం వుండేది..  
మా రామకృష్ణ ఆలయం (శివాలయం) వెనకాల "ఇద్దరు" మనుష్యులు మాత్రమే పట్టే సందు వుంది.. ఇప్పటికీ ఆ సందు అలాగే వుంది... 

రోజు ట్యూషన్ కి ఆ సందులోంచే వెళ్ళే వాళ్ళం.. 
అప్పటికి- పక్కన ఇప్పుడున్న మైన్ రోడ్డు లేదు.. 
అప్పట్లో ఆ సందు హెవీ ట్రాఫిక్ విత్ వాకర్స్ అన్నమాట.. 
అసలు స్కూటర్లు వున్నవాళ్ళు ఎంతమంది అండీ.. అంతా పైదల్ కా సవాలే కదా.. అయితే పైదల్ లేక పోతే పెడలు (అదేనండి సైకిల్ పెడల్).... 
హమ్మయ్య ఇల్లొచ్చేసింది.. కాస్త చెమటలు కూడా పడ్డాయి.. 
"అబ్బా ఎంత గొప్ప పని చేసామో పండగ పూట".. .. 
వెంటనే "టీ" తాగేసి..టీవీ ముందు తిష్ట వేసేసి.. ఓ పక్క టి.వీ ఇంగో పక్క ఆండ్రాయిడ్ లో "ఫేస్ బుక్" అప్డేట్లు.. మనకొచ్చిన ఎస్.ఎం.ఎస్సులు చూస్తూ "రిలాక్స్"  అయిపోవాలి..
"కరిగేది" పావలా అయితే.. "పెరిగేది" వంద --ఏవిటా?? 

"కొవ్వు."..
ఇక చాలు ఇలా కంప్యూటర్ ముందు కూచుని నా పోస్టు చదివితే పెరిగేది కొవ్వే...
కాస్త కాళ్ళు చేతులు ఆడించండి..       
 
  

Thursday, March 19, 2015

ఒక్కోసారి లక్ష్మీ దేవి వాళ్ళ దగ్గరే వుంటుందేమో అనిపిస్తుంది..

"పరోపకారాయ మిదం శరీరం" అని నమ్మి ఉండటం వలన చిన్న సహాయం అయినా పెద్దదయినా మన పరిధిలో వున్నంత వరకు చేసిపెడతాం .. 
కాని... పుణ్యానికి పోతే పాపం ఎదురైనట్టు ఒక్కోసారి మనల్ని ఇబ్బందిపెడుతూ వుంటాయి... 

"ప్లీజ్.. మీరు నాకు చిన్న సాయం చేసిపెట్టాలి" అని కోరడం ఆలస్యం.. చేసేస్తాను.. అయితే అవతలి వాళ్ళు ఒకసారి కమిట్ అయ్యాం కదాని మన సర్వీసులని "వుచితంగా" వాడేసుకుని ఆడేసుకుంటూ వుంటారు.. 


"ఓహొహో మీరు ఆల్ రౌండర్ అండీ.. చాలా యాక్టివ్... మీరు రాస్తే తిరుగులేదు"...ఇలాంటి మాటలతో ములగ చెట్టు ఎక్కించేస్తారు.. వాళ్ళ పని అయిన తర్వాత కనీసం ధాంక్స్ కూడా చెప్పరు..
కొంతమంది మహానుభావులు ...
"సార్.. మా అబ్బాయికి ఫీజు కట్టాలి.. ఓ 5 వేలు కావాలి ..అంటూ అడుగుతారు.. పోనీ పిల్లవాడు చదువుకే కదా అని 2 వేలో 3 వేలో ఇస్తాం... ఎన్ని సంవత్సరాలు అయినా  వాడు ఇవ్వడు ..మనం గట్టిగా అడగలేము.. కాని ఎదురయినప్పుడల్లా... "వచ్చే నెల్లో ఇస్తాను సార్" అంటాడు... కొన్నాళ్ళకి మర్చిపోవడమే... 

ఇవి కాక 50, 100 నోట్లు పుచ్చుకున్న వాళ్ళు తిరిగి ఆ వూసే ఎత్తరు... ఇన్నేళ్ళ సర్వీసు లో ఇలాంటి డబ్బులు కలిపితే ఎన్ని వేలు వుంటాయో తెలీదు...
ఏ కూరగాల మార్కెట్టుకో.. రోడ్డు పక్కన పళ్ళు అమ్మేవాడి దగ్గరో చిల్లర వదిలేస్తాం... ఒక్కోసారి వెనక లేడీ బాస్ సణుగుతూ వున్నా.."పోనీలే రోజంతా ఎండలో నిలబడి అమ్ముకుంటున్నాడు ..ఆ మాత్రం వదిలేస్తే తప్పేమీ కాదులే".. అంటా.. 

"ఇలాంటి రూపాయలన్నీ కలిపితే కొన్ని వేలు అవుతాయి తెలుసా??.. బొత్తిగా డబ్బు విలువ తెలీదు.. నేను కూడా సంపాదించి ఇస్తున్నాను కాబట్టి.." ..(ఇదొక నిష్టురం)... 

నిజమే.. కొంతమంది రూపాయి బిళ్ళ కోసం దుకాణ దారులతో గొడవ పడతారు.. ఎవరికీ ఒక్క రూపాయి  ఊరికినే ఇవ్వకూడదని ప్రతిజ్ఞ చేస్తారు.. ఒక్కోసారి లక్ష్మీ దేవి వాళ్ళ దగ్గరే వుంటుందేమో అనిపిస్తుంది..      

Sunday, March 15, 2015

"అమ్మ" ని మరిపించే "ఆటబడి"..

ఈ ఆట బడి ని (ప్లే స్కూల్)  చూడండి..


చూశారా ...  ఎంత బావుందో...


 

 

ఇలాంటి స్కూల్ లో..... 
పిల్లలు అందులోనూ ఇంకా అమ్మ ఒడిలోని వెచ్చదనాన్ని ఇంకా వదలని / కోల్పోని చిన్నారులకు... 
అమ్మ ఒడి ని మరిపించి తన ఒడిలోని ఆనందాన్ని పంచి ఇస్తూ అక్కడ వున్నంత సేపు అమ్మని.. ఇంటిని మర్చిపోయేలా చేసి.. 
రెట్టించిన ఉత్సాహంతో తనని దిగబెట్టిన పెద్దలకు టటా చెప్తూ 
నవ్వుతూ తన లోగిలి లోకి వచ్చేలా చేస్తోంది ఈ ఆటబడి..  


విశాఖలో నేషనల్ హైవేకి పక్కనే అబిద్ నగర్ లో "బ్రెయిన్ ట్రీ" అని ముద్దుగా పిలువబడే ఈ ఆటల బడి చూడండి.. .

ఈ స్కూల్ ప్రిన్సిపాల్ మా మిత్రుడు శ్రీ స్వరూప్ గారు.. మా స్వచ్చంద సంస్థ ఆశాదీప్ (వివరాలు తరువాతి టపా) వ్యవహారాలు చూచుటకు  తన స్కూల్లో ఆశ్రయం కల్పించడం వలన సరదాగా ఈ ఫొటోలు క్లిక్ మనిపించాను.. 
 
ఇంకెందుకు ఆలస్యం.. 
విశాఖలో మీ బంధుమిత్రుల పిల్లలు ఎవరైనా వుంటే ఈ స్కూల్లో చేరిపించమని చెప్పండి..     
 

Saturday, March 7, 2015

"అంతర్జాతీయ మహిళా(రేపుల) దినోత్సవం"

నేడు మహిళా దినోత్సవం..
ఇంగ్లీష్ లో ఏడవాలి కనుక "ఇంటర్నేషనల్ విమెన్స్ డే"..

వాళ్ళు ఈరోజు "తల్లుల" దినమనో.."తండ్రుల" దినమనో ప్రకటిస్తే ఆ దినం మనం జరుపుకోవాలి..లేకపోతే మనం నూతుల్లో కప్పల్లాగ వున్నట్టు లెక్క..

అసలు తల్లికి తండ్రికి "దినం" ఎప్పుడు చేస్తారు..చని పోయాక..కాని బతికి ఉన్నప్పుడు తిండిపెట్టని వాడు కూడా చచ్చిపోయాక "ఘనంగా" దినాలు పెడతారు కొంతమంది..అది వేరే విషయం..

మరి ఇంగిళీషు వాడికి తల్లి ఎవరో..తండ్రి ఎవరో తెలీదు..తెలిసినా వాళ్ళు ఎక్కడో ..వీడు ఎక్కడో దూరంగా వుంటారు కనుక ఏడాదికి ఒకసారైనా "హాయ్ మాం" అనో "హౌ ఆర్ u డాడ్"అనో పలకరించుకోడానికి ఈ దినాలు పెట్టుకుని వుంటారు..
అంతర్జాతీయంగా మనం కూడా ఎదిగి అమ్మా నాన్నలకి సుదూరంగా వుంటున్నాం,  కాబట్టి వాళ్ళ లాగే మనం కూడా ఈ దినాల్ని జరుపు కుంటున్నాం..

అందులోని భాగాలు కాబోసు ప్రేమికుల రోజు..ముద్దుల రోజు...రేపు అంతర్జాతీయ "రేపుల దినోత్సవం" కూడా రావచ్చు ఈ మీడియా వాళ్ళు ఒక రేపిస్టు కి ఎంత ప్రాధాన్యం ఇస్తున్నారో చూస్తున్నాం కదా..

మహిళా దినోత్సవం గురించి రాద్దామని మొదలెట్టి ఏవిటేవిటొ రాస్తున్నాను...

ఏవుందండీ "గిల్లితే గిల్లించుకోవాలి...అరవకూడదు" అని డైలాగ్ వున్న సినిమా ని సూపర్ హిట్టు చేసాం..
ఇప్పుడు రేప్ చేస్తే బుద్దిగా చేయించు కోవాలి..తిరగబడకూడదు"..అన్నవాణ్ణి సమర్ధిస్తూన్న మనం మహిళల గొప్పతనం గురించి చెప్పుకొనే అర్హత ఎక్కడుంది??? 
ఇక నోరు ముయ్యడమే... 
ఆ సినిమాలోనే  అంటాడు "నేను దేనినైనా బలవంతంగా ఆక్రమించుకుంటాను.. భూమినైనా..ఆడదాన్ని అయినా..." 
ఈ డైలాగ్ నే డైరెక్టుగా చెప్పాడు  రేపిస్టు..  
ఇప్పుడు తప్పు ఎవరిది??
సినిమా రచయిత, దర్శక నిర్మాతలదా??
ప్రేక్షకులదా?
సెన్సార్ సభ్యులదా??
పొట్టి  నిక్కర్లు వేసుకుని బహిరంగంగా తిరిగే అమ్మాయిలదా??
 


"అర్ధరాత్రి ఒంటరిగా ఒక ఆడది రోడ్డు మీద తిరుగినప్పుడే నిజమైన స్వాతంత్రం" అన్నాడు బాపు ..అందుకు వీళ్ళు తిరిగుతున్నారు స్వేచ్చగా..అదే స్వేచ్చతో వీళ్ళు రేపులు చేస్తున్నారు..ఎవరి స్వేచ్చను గాని హక్కులని భంగపరచరాదని చట్టం..

ఈ దేశంలో "రాముడ్ని" పొగిడితే వెంటనే వేల మంది తిడుతూ స్పందిస్తారు..
ఎవరైనా గాంధీజీ ని పొగిడితే గంగవెర్రులెత్తుతారు.. శివతాండవం చేస్తారు కొంతమంది...
రిజర్వేషన్ కి వ్యతిరేకంగా కొంతమంది రాస్తే సమర్ధిస్తూ రాస్తారు కొందరు..
వ్యక్తిగత స్వేచ్చకి, హక్కులకి ఈ దేశంలో అధిక ప్రాధాన్యం వుంది.. కాని ఎదుటి వాళ్ళకి గౌరవం ఇచ్చే సంస్కృతి లేదు..
ఈ సంస్కృతి వేరొక దేశంలో వుండదేమో.. ఎందుకంటే చట్టాల్ని, వాళ్ళ దేశ ఆచారాల్ని గౌరవించని వాళ్ళని కాల్చి పారేస్తారు..     


Monday, March 2, 2015

పాలకుల నిర్లక్షానికి నిలువెత్తు సాక్షం.. ఈ ఘన పట్నం..

భీమిలి అని ముద్దుగా పిలుచుకొనే "భీమునిపట్నం" ఎంతో చరిత్ర గల నేల.. కాని... ఇప్పుడు కేవలం జాలరి వారి పట్నం గానే మిగిలిపోయింది.. 
కె.బాలచందర్ అను తమిళ దర్శకుడు ఎంతో అందంగా తన సినిమాల్లో చూపెట్టిన పురం....



ముఖ్యంగా "మరో చరిత్ర" లో కొన్ని సన్నివేశాలు.. "కోకిలమ్మ" సినిమా మొత్తం కేవలం భీమిలిలోనే తీసాడు.. మొట్టమొదట విశాఖ అందాలను, సుందర సాగర దృశ్యాలను వెండితెరపై అద్భుతంగా చూపెట్టిన గొప్ప దర్శకుడు.. 
ఇక భీమిలి విషయానికొస్తే.. అలనాడు అజ్ఞాతవాసములో భీముడు బకాసురుణ్ణి ఇక్కడే చంపాడు కాబట్టి ఈ ఊరికి "భీముడు" పేరు వచ్చింది అని అంటారు..  
గోల్కొండను పాలించిన నవాబు గారు కీ.శ.1568 లో డచ్ వారికి భీమిలి ద్వారా 1968 వరకు వ్యాపారం చేసుకోమని పర్మిషన్ ఇచ్చాడట.. 1641 లో డచ్ వారు పెద్ద కోటను నిర్మించుకున్నారు.. కాని తదుపరి బ్రిటీష్ వారికి డచ్ వారికి జరిగిన పోరులో కోట ఖాళీ డచ్ వారు విజయనగరం వెళ్ళిపోయారుట... 

1824 వరకు జరిగిన డచ్ వారి పాలనలో రాగి నాణములు తయారు చేసే "మింట్" కూడా ఏర్పరుకున్నారు.. 1825 లో బలవంతంగా బ్రిటీష్ వారు బంగ్లాను (కోటను) ఆక్రమించుకున్నారు. కొన్నాళ్ళబాటు డచ్ వారు, ఫ్రెంచ్ వారు, బ్రిటీష్ వారు కలసి చెరుకు కర్మాగారాలు , జనపనార ఫాక్టరీ నడిపేరు.. 
తదుపరి ఈస్ట్ ఇండియా వారి ఆధ్వర్యంలో అనేక నౌకలు (ప్రయాణికుల) నౌకలు ఇక్కడి నుండి కలకత్తా, మద్రాస్,బర్మాలకు 1934 వరకు నడిచేయి..
రిజర్వ్ బ్యాంక్ ఆఫ్ మద్రాస్ ఇక్కడ స్థాపించ బడి వ్యాపార రంగం పుంజుకుంది.. 
అయితే రెండవ ప్రపంచ యుద్దం తర్వాత బ్రిటీష్ వారు ఇక్కడ నుండి వ్యాపారాలన్నింటిని ఆపివేసారు.. 

స్వాత్రంత్రం వచ్చిన తర్వాత భారతప్రభుత్వం కూడా పక్కనే వున్న విశాఖపట్నం లో పోర్టుని అభివృధ్ధి చేసి...నౌకారంగం అక్కడ అభివృధ్ధి చెసింది.. అక్కడనుండి కథ తెలిసిందే..
1850 లో ఇండియా యాక్ట్ -26 ద్వారా 1861 లో  మద్రాస్ ప్రెసిడెన్సీ లో ఏర్పడిన  మొట్టమొదటి మునిపాలిటీ ఈ "భీమునిపట్నం"
రాను రాను కౌన్సిలర్ల సంఖ్య పెరిగినా.. ఇప్పటి భీముని పట్నం దుస్థితి కళ్ళారా చూసిన వారికి గుండె తరక్క మానదు.. 
స్వాతంత్రం వచ్చిన తరువాత విశాఖనగర అభివృధ్ధికి మాత్రమే దృష్టిపెట్టిన నాయకులు ఘన చరిత్ర కలిగిన భీమునిపట్నం ఎడల చిన్నచూపు చూడటం బాధాకరం.. 
నేటి రాజకీయ పరిస్థితికి అద్దం పడుతూ ఆనాటి డచ్ వారి బంగ్లా.. (మరో చరిత్ర సినిమాలో సరితను రేప్ చేసిన ప్రదేశం), డచ్ వారి సమాధులు మున్నగునవి పడగొట్టేసారు.. 

 


మేము గంటస్థంభానికి  ఫొటోలు తీస్తూ వుండగా అక్కడే వున్న టాక్సీ డ్రైవర్ ని "ఆఖరుకి ఇదొక్కటే మిగిలిందా" అని అడిగేను..
ఏం చేస్తాం సార్.. మా నాయకుల పుణ్యం.. ఇదొక్కటే మిగిలింది..కాదు కాదు.. ఇదైనా మిగిలింది" అంటూ నిట్టూర్చాడు...
ఆ క్లాక్ టవర్ ని చూస్తూ బాధగా వెనుదిరిగాం..        
(ఇంకొన్ని విశేషాలు తదుపరి భాగంలో)