Tuesday, November 22, 2016

మహతిని భారతి ఎత్తుకెళ్ళింది..

రేడియో లో బుల్లి బుల్లి మనుషులుండి పాటలు పాడతారు కామోసనుకునే  పసితనంలో 'ఏమి సేతురా లింగా..ఏమీ సేతురా" అంటూ లాలిత్యమైన గొంతు వింటూ ఉదయాన్నే సుప్రభాత వేళ పారవస్యంతో పులకరించేది మనసు..

గ్రాంఫోను గిర గిర మని తిరిగితే పాటలెట్లు వచ్చునో తెలియని లేత వయసులో "ఇదిగో భద్రాద్రీ..గౌతమి నదిగో చూడండి" అంటూ గాంభీర్యమైన గొంతు మిత్రుడింట పదే పదే వింటూ చదువు కొనసాగించేది తనువు...

వయసు‌ బాటు మారుతున్న దృశ్య శ్రవణ యంత్రాలలో
నిక్షిప్తమైన వందల..వేల కీర్తనలను అదే మాధుర్యమైన
గొంతు లో వింటూ ఆధ్యాత్మికా భావ ప్రభంజనంలో జీవన మాధుర్యాన్ని గ్రోలుతూ సంసార నావని నడిపిందీ జీవుడు.

సంగీత సాహిత్య కళా పిపాసి బాలమురళి..
సరస్వతీ మాత కొలువులో మహతి గానరవళితో
సరళ రాగాల మేలవింపుతో సరికొత్త కీర్తనావళి
సుస్వరంగా ఆలపించుటకై బ్రహ్మలోకానికి పయనమైరి..

Wednesday, July 13, 2016

వన్ ప్లస్ వన్ - దిమ్మతిరిగే ఆఫర్లు...

అదో పెద్ద బంగ్లా...కాలింగ్ బెల్ మోగింది..
తలుపు తెరుకుచుని ఓ ఆసామి బైటకొచ్చాడు..


"సార్..వన్...ప్లస్ ఒన్ ఆఫర్ సార్..మా దగ్గర ఓ ఫ్లాట్ కొంటే మరో ఫ్లాట్ ఉచితం సార్" వివరించాదు సేల్స్ మేన్...


"అయ్య గోరు నేరు..నేను ఈ ఇంటి వాచ్ మేన్..ని" అన్నాడు.. ఆసామి.. 


"మీ అయ్యగోరు ఎక్కడికి వెళ్ళేరు?".. 


"వన్ ప్లస్ వన్ ఆఫర్ కే వెళ్ళేరు...సింగపూర్ ట్రిప్ కి మలేషియా ట్రిప్ ఫ్రీ అంట"...    


"మరి మీ అమ్మ గారు ఎక్కడికి వెళ్ళేరు?".. 


"వన్ ప్లస్ వన్ ఆఫర్ కే వెళ్ళేరు...ఒక చీర కొంటే మరో చీర ఫ్రీ అంట"..


"మరి పిల్లలు"...


"ఆ. ఆళ్ళూ వన్ ప్లస్ వన్ ఆఫర్ కే వెళ్ళేరు"...


"అబ్బాయేమో ఒక మందు బాటిల్ కొంటే మరో మందు బాటిల్ ఫ్రీ అంట అక్కడికి"...


"అమ్మాయేమో ఒక బాయ్ ఫ్రెండ్ దగ్గరకి వెళ్తే మరో బాయ్ ఫ్రెండ్ ఫ్రీ అట..అక్కడికి ఎల్లినారు"....  


"అబ్బో ..మరి నీకేం వన్ ప్లస్ వన్ ఆఫర్ లేదా??"..


"ఎందుకు  లేదూ..ఇనాగ అందరూ ఎల్లిపోతే..ఈ ఇంటిని కాపలా కాసిన నాకు.. అయ్యగోరు బెడ్రూం తో బాటు పనిమనిషి ఫ్రీ"..


దిమ్మతిరిగిన సేల్స్ మేన్ కిందపడి గిల గిలా కొట్టుకుంటున్నాడు...   

Tuesday, July 12, 2016

ఆ ఒక్కణ్ణి చూసి వందమంది నవ్వుకుంటున్నారు...

ఒకప్పుడు వందమందిలో ఒక్కడు తాగేవాడు....ఆ ఒక్కణ్ణీ చూసి వందమంది అసహ్యించుకునే వాళ్ళు....
కానీ నేడు...ఒక్కడు తప్ప వందమంది తాగుతున్నారు.. ఆ ఒక్కణ్ణి చూసి వందమంది నవ్వుకుంటున్నారు... 


ఒకప్పుడు మగాళ్ళు మాత్రమే తాగేవాళ్ళు..తాగుబోతు మొగుడి చేతిలో పెళ్ళాలు తన్నులు తినేవారు..
కానీ నేడు...ఆడాళ్ళూ తాగుతున్నారు...తాగుబోతు పెళ్ళాంతో కామ్ గా కాపురాలు చేస్తున్నారు మగాళ్ళు... 


ఒకప్పుడు తండ్రులు మాత్రమే తాగేవోళ్ళు... తాగుబోతు తండ్రికి పిల్లలు భయపడే వారు...
కాని..నేడు...తండ్రులే పిల్లల జల్సాలకి..మందు పార్టీలకు డబ్బిస్తున్నారు... బలాదూర్ తిరగడానికి కార్లిస్తున్నారు.. 


తాగిన మైకంలో మైనారిటీ తీరని మద ముచ్చులు చేసిన మారణకాండకి ఏడ్చేదెవడు...ఆదుకునేవాడెవడు...
అర్రులు జాపి నోట్ల కట్టల కోసం నోర్లు బార్లా తెరిచే చట్ట, న్యాయ, రాజకీయ గద్దలు సిద్ధంగా ఉన్నాయి...

Saturday, July 9, 2016

కర్రి రత్తమ్మ - జీతం లేని పోలీసు ...



ఇప్పుడు నేను రాస్తున్న కథ పూర్తిగా నా ఊహాజనితమే... ఎవరినీ ఉద్దేశ్యించి రాసినది కాదు అని మనవి....
"కర్రి రత్తమ్మ" అంటే ఆ ఊర్లో అందరికీ హడల్... మనిషి కారు నలుపు..సివంగి లాంటి రూపం..చింపిరి జుత్తు..చేతిలో ఓ పొడవట్టి కర్ర...
ఊర్లో వాళ్ళ పశువులను మేతకి తీసుకెల్తుంది... పశువులతో బాటే కాయో..పండో తింటుంది...తల్లి తండ్రులు లేని అనాధ..


పొద్దుగూకేక రాంకోవెల్లో తలదాచుకుంటుంది..అలికిడి అయితే చాలు "ఒరేయ్ ఎవర్రా అది" అని కర్ర పట్టుకుని అదిలిస్తుంది..
పంతులుగారు ఇచ్చే ప్రసాదం ఒక్కటే తింటుంది..
ఇంకెవరు ఏవిచ్చినా పుచ్చుకోదు..
అల్లరి చేసే పిల్లకాయలకు "అదిగో రత్తమ్మ వస్తోంది.." అంటే చాలు టక్కున సైలెంట్ అయిపోతారు...
పోకిరీ పనులు చేసే కుర్ర నాయాళ్ళు అల్లంత దూరంలో రత్తమ్మని చూడగానే పక్క వీధిలోకి జారుకుంటారు...
పెద్దమనుషులు ఏదైనా అడ్డగోలు తీర్పు ఇస్తే చడా మడా కడిగి పారేస్తుంది...
దీని నోరుకి, కర్ర బలానికి జడిసి చెడ్డ పనులు చెయ్యాలంటేనే ఆ వూర్లో వాళ్ళు జడిసిపోతారు... 


అలాంటిది... ఓసారి ఆ ఊర్లో ఇప్పుడిప్పుడే మూతిమీదకి మీసాలు వస్తున్న కుర్రకారు ఓ నలుగులు ఊరి చివర పాడుపడ్డ నూతి గట్టుపై కూర్చుని ఆ తోవంట పోయే పడుచు పిల్లలతో ఎకసెక్కాలు ఆడుతున్నారు...
ఇంతలో పొన్నూరు కొత్త పిల్లెవరో ఒంటరిగా వెళుతూ వీళ్ళ కంట బడింది...
అంతే నలుగురూ చుట్టుముట్టారు...
అనేకరకాలుగా కామెంట్లు చేస్తూ గుండ్రంగా చేరి చప్పట్లు కొడుతూ పాటలు పాడుతున్నారు...
ఆ పిల్ల భయపడుతున్న కొద్దీ రెచ్చిపోయి మీద మీద పడి..చెంపల మీద, పిర్రల మీద చేత్తో తాకుతూ వినోదిస్తున్నారు...
పెద్దోళ్ళ పిల్లలమనే గర్వంతో మమ్మల్ని ఎవరూ ఏవీ చెయ్యలేరు అన్న ధీమాతో ఇంకాసేపు ఉంటే ఏమైనా చేసేలా ఉన్నారు.. 


ఇంతలో... "ఒరేయ్..ఎవర్రా అది.." అని ఒక పెద్ద కేక వినబడింది..
"అమ్మో కర్రి రత్తమ్మ" అంటూ పరుగు లంకించుకున్నారు నలుగురూ....
కానీ సూర్యం గాడు అదుపుతప్పి పాడు పడ్డ నూతిలోకి జారిపోయాడు...
నూతిలో నీళ్ళు అయితే లేవుగానీ లోతెక్కువ...పైకి వద్దామన్నా గోడలకి పట్టు లేదు..
కర్రి రత్తమ్మ వైపు కృతజ్ఞతా పూర్వకంగా చూసి ఆ పిల్ల వెళ్ళిపోయింది...
సూర్యం గాడు అరుస్తూ తన స్నేహితులని పిలుస్తున్నాడు... ఎవరూ లేరు...
వాడి కేకలకి కర్రి రత్తమ్మ నూతి దగ్గరకి వచ్చి తొంగి చూసింది...
నూతిలోంచి బయటకు వచ్చే మార్గం తెలీక గిల గిల కొట్టుకుంటున్న సూర్యాన్ని చూసింది...
వెంటనే చీర విప్పింది .తాడులాగ ముడతలు పెట్టి సూర్యానికి అందించింది...ఆ చీర కొస పట్టుకుని మెల్లిగా బయటకు వచ్చాడు సూరిగాడు అనబడే సూర్యం..పెద్దింటి పిల్లోడు...రత్తమ్మ అనబడే పోరంబోకు (ఎవరికీ అక్కరలేని) అనాధ అనాకారి పిల్ల చేతిని అందించింది...

బలమైన ఆ చేతినందుకుని బయటపడ్డాడు.. ఆమెను కౌగిలించుకుని భోరుమని ఏడ్చాడు.. ఏ ఆచ్చాధనా లేని ఆమె వక్షద్వయం వాడికి వికారాన్ని కలిగించలేదు..అమ్మతనానికి నిదర్శనంగా గోచరించాయి...  
"రత్తమ్మా..." అంటూ కాళ్ళపై పడ్డాడు... ఇవేవీ పట్టించుకోని నల్ల బంగారం తిరిగి చీరను వంటిపై చుట్టుకుని కర్ర నేలకి తాకించుకుంటూ ఊర్లోకి వెళ్ళిపోయింది....
అదో పల్లెటూరు ...రత్తమ్మ లాంటి జీతం లేని పోలీసులు కాపలా ఉంటారు ఊరికి.. కానీ నేడు మహా పట్టణాల్లో నిత్యం ఏదో ఒక చోట మానభంగాలు..హత్యలు జరుగుతూనే వున్నాయి... కౄర మృగం లాంటి రాక్షసుల అకృత్యాలకి ఎంతో మంది స్త్రీలు బలి అయిపోతున్నారు..... 

దీనికి పరిష్కారం పాలకులే చెప్పాలి....ఏవంటారు???

Tuesday, June 7, 2016

వస్తే ఆంధ్రా కి రండి..లేదంటే..రాజీనామాలు..చెయ్యండి...రెండే రెండు ఆప్షన్లు...

ఉద్యమ కాలంలో మేమే అందరికన్నా ముందుండి నడిపించాం అని పొద్దుట టీవీలో ఒక ఉద్యోగ సంఘం నాయకుడు చెబుతున్నాడు.. 
అయ్యా..నిజమే ..
కానీ.రాష్ట్రం విడిపోతే  మీరు హైదరబాద్ నుండి వెళ్ళవలసి వస్తుందనే బాధతో ఉద్యమంలో పాల్గొన్నారు గానీ ...రాష్ట్రం రెండుముక్కలుగా విడిపోతుందనే బాధతో ఉద్యమం చెయ్యలేదు... 
మీ వ్యక్తిగత ఆస్థుల గురించే బాధపడ్డారు కానీ.. ఆంధ్ర రాష్ట్రం గురించి ఏనాడూ ఆలోచించలేదు.. 
ఇప్పుడది తేటతెల్లమైనది... 
తెల్ల ఏనుగుల వంటి ప్రభుత్వ ఉద్యోగస్తులు..ఐ.ఏ.ఎస్..ల మనోగతాలు ప్రజలు చూస్తున్నారు... 
ఇదా చిత్తశుద్ధి..కార్యదీక్షత..?? ..
ఊకదంపుడు ఉపన్యాసలతో హోరెత్తించారే గాని ఉద్యమంలో సాధించింది ఏమీ లేదు... 
అప్పటి ముఖ్యమంత్రి తో బాటు అధికార్లు..ఉద్యోగ సంఘ నాయకులు కూడా అడ్డంగా ఆంధ్ర ప్రజలని వెర్రి వాళ్ళని చేసి అడ్డగోలు విభజించారు... 
చేసింది చాలు... వస్తే ఆంధ్రా కి రండి..లేదంటే..రాజీనామాలు..చెయ్యండి...రెండే రెండు ఆప్షన్లు...  

Monday, May 23, 2016

ఓ "ఆత్మ" కథ...నారీ లోక వ్యధ..

 
ఎవరో గట్టిగా పిలుస్తున్నారు.. కాదు అరుస్తున్నారు...
కళ్ళు తెరవలేని పరిస్థితి..ఎక్కడ ఉన్నానో తెలియని అయోమయ స్థితి.. బలవంతంగా కనురెప్పలు విప్పాను...
ఎదురుగా ఆసుపత్రి సిబ్బంది..డాక్టర్లు.. పోలీసు వాళ్ళు.. కొందరి కళ్ళల్లో జాలి... కొందరిలో భయం..మరికొందరిలో సానుభూతి..వింతగా నావైపే చూస్తున్నారు..

అప్పుడు గుర్తుకు వచ్చింది నేను చేసిన పని...
 పిచ్చి ఆవేశంలో ఒళ్ళు తెలియని పూనకంతో..లీటరు కిరసనాయిలు...ఒక్క అగ్గిపుల్ల నా దేహాన్ని దహనం చేసింది..
ఎన్ని రోజులైందో తెలీదు.. కాని ఇప్పుడు ఇలా నా చుట్టూ ముఖాలు.. అనేక ప్రశ్నలు.."ఏమ్మా? ఎందుకిలా చేసావు? నీ మొగుడు నిన్నేమైనా అన్నాడా?" ఒక అట్ట మీద కాగితం పెన్నూ పట్టుకుని ఎస్సై కాబోలు అడుగుతున్నాడు...
"మొగుడు??" ఓహో ప్రస్తుతం అతగాడితోనే ఉంటున్నాను కాబట్టి అతగాడే నా మొగుడు కాబోలు...
ఒకపక్క బాధ ఆగని కన్నీళ్ళు... 

ఇరవై రెండేళ్ళ జీవితం ముగిసిపోతోంది.. మహా అయితే ఇంకొక్క ఇరవై రెండు క్షణాలు.. ఇంక ఈ కళ్ళు నన్ను వెంబడించవు...ఎవరి పిలుపూ వినిపించదు..
తాళి కట్టిన మొదటి భర్త కాళ్ళ పారాణి ఆరక ముందే పైలోకానికి పయనం అయిపోతే..కారుణ్య కోటాలో కంపెనీ వారు ఆసుపత్రిలో ఆయా ఉద్యోగం ఇచ్చారు..

ఒంటరిగా ఉంటున్న నన్ను శారీరకంగా వాడుకోవాలని ఎందరో ప్రయత్నిచారు.. అందులో తప్పు వాళ్లది కాదు..తప్పు నా శరీర అందానిదే...
పాలుగారే బుగ్గలు..బేల చూపులు ఏ మగాడికైనా సొంతం చేసుకోవాలనే ఆశ పుడుతుంది... 
ఎవరికీ లొంగని నేను..అతగాడికి లొంగాను...నా మనసు శరీరం అన్నీ అర్పించాను..లోకం అంతా నవ్వింది..అవహేళన చేసారు.. చెయ్యరూ మరి...అతగాడేమైనా మన్మధుడా.. అనాకారి..బక్కపలచని దేహం..జూదరి..తాగుబోతు..కారాకిల్లీ కొరికేసిన నల్లటి దంతాలు..రేగిపోయిన జుత్తు..మాసిన బట్టలు..రంభలాంటి సౌందర్యరాసి..తాగుబోతుకి పాదదాసి అయిపోయింది..
కాని అతగాడంటే నాకు వల్లమానిన అభిమానం...లోకం నవ్వినా సరే అతడు నా వాడు..నా మొగుడు.. అతని ద్వారా ఒక ఆడపిల్లను కూడా కన్నాను.. అందుకే అతడిని మార్చాలనుకున్నాను... మద్యాన్ని మానేయమని జూదానికి దూరంగా ఉండమని కోరాను.. బతిమాలాడాను.. బెదిరించాను..దేనికీ లొంగలేదు..
చుట్టుపక్కల వాళ్ళ అవహేళనలు ఎక్కువ అయ్యాయి.."ఆ తాగుబోతోడు నిన్నేం సుఖపెడతాడే..నాతో రా" అని వెంటపడే వాళ్ళు...వెకిలిగా నవ్వేవాళ్ళు... సంస్కార వంతులు "అయ్యో పాపం చివరికి నీ యవ్వనం వాడికి బలి అయిపోయిందా" అని జాలి చూపించే వాళ్ళు..

ఒకపక్క ఇంట్లో నెలవెచ్చాలు లేవు... చంటి దానికి పాల డబ్బాలు లేవు..

వాణ్ణి కట్టుకున్న పుణ్యానికి నాకు..నా కడుపున పుట్టిన పాపానికి దానికి ఒకటే కడుపు కోత...కళావిహీనం అయిపోయిన అందం...నిర్వీరం అయిపోయిన జీవితం..
ఆఖరు ప్రయత్నంగా ఒక కఠిన నిర్ణయం తీసుకుంది మనసు.. ఒకచేత్తో కిరోసిన్ డబ్బా..మరోచేత్తో అగ్గిపెట్టె తో పరుగున జూదశాలకి వెళ్ళాను..అతగాదికి ఎదురుగా నిలబడ్డాను.. "నువ్వు పేకాట బంద్ చేస్తావా..;చచ్చిపొమ్మాన్నావా??".. సూటిగా అడిగాను.. "సచ్చిపోతే సచ్చిపోవే.."నిర్లక్షంగా సమాధానం.. 

అంతే ఇక ఆగలేదు..అంతులేని ఆవేశం..దుఖం..నిర్వేదం..భళ్ళున నా ఒంటిమీదకు వొంపుకుని సర్రున అగ్గిపుల్ల గీసాను... అంతే..భగభగ మంటూ అగ్గిరవ్వలు నన్ను కాల్చేసాయి..స్పృహ కోల్పోయాను.. 
ఇప్పుడు ఇలా జీవచ్చవంలా మిగిలి..ఆత్మానుభూతి పొందుతున్నాను..
"ఏమ్మా.. మీ ఆయన పెట్టిన బాధల వల్లే..నువ్వు ఆత్మహత్యకి పాలుపడ్డావా??" నా నోటివెంట వచ్చే ప్రతీ అక్షరం రాసుకోవడానికి సిధ్ధపడుతున్నాదు ఎస్సై..
కాని స్థిరంగా చెప్పాను.. "లేదు.. నా ఆత్మహత్యకు కారణం అతగాడు కాదు.. పూర్తిగా నాదే.. అతగాడు నా మొగుడే కాదు.. అతనికీ దీనికీ సంబంధం లేదు.." ప్రశాంతంగా చెప్పాను..రాసుకున్నాడు ... 

కళ్ళు మూతలు పడ్డాయి.. చీకటి కమ్మేసింది... నా ఆయువు అనంతంలో కలిసిపోయింది...
ఒక్క సారి దిగ్గున లేచికూర్చున్నాదు శంకరం..నిన్న జరిగిన సంఘటన తల్చుకుని పడుకున్నాడేమో అక్క లాంటి ఆయా తన కథని చెబుతున్నట్టుగా కలవచ్చి కలత చెందిన మనస్సుతో ఇలా ఎందరి ఆడపిల్లల జీవితాలు బలీయ్యాయో ఈ దేశంలో అనుకుంటూ తిరిగి పడుక్కోవడానికి ప్రయత్నించాదు..

Sunday, May 22, 2016

ఖాన్ హోటల్లో పూరీలు తినే అదృష్టం ఉంటే రేపు తెల్లారే వరకూ ఈ ప్రాణం....

"ఖాన్"..నా జ్ఞాపకాల దొంతరలలో ఒక ప్రగాఢ ముద్రికను పెనవేసుకున్న బంధం...
సుమారు ముప్ఫై సంవత్సరాలు దొర్లిపోయాయి...
మణుగూరు లోని ప్రకాశవన కాలనీ.. 

నల్ల బంగారం సింగరేణి కార్మికుల గృహ సముదాయాల కాలనీ...
దట్టమైన అటవీ ప్రాంతం.. ఒంటరి జీవితం...రేపటి రోజు గురించి చింత లేకుండా .ఈ రోజుకిలా గడిచిస్తే చాలు అనుకుని....హాయిగా గడిపే యవ్వనం.. 


నిన్నటి రోజున తిన్నది మ(ము)రుగున పడిపోయి లేవంగనే గడబిడ చేసే ఆకలి....అల్పాహారం పడితేగాని చల్లారని జీవుడు..


వెలుగు రేఖలు సంపూర్ణంగా పరుచుకోక ముందే కార్యాలయంలో అడుగుపెట్టే పాదద్వయం..అటుంచి అటే అడుగులు వేసేది..ఖాన్ భాయ్ హోటల్ కి....


ఆ అడవిలో ఊరి సెంటర్ అనబడే రాస్తా లో ఒక పూరిపాక..
మట్టి పొయ్యలు..రాతి పలకల గట్లు..చుట్టు కొయ్య దిమ్మల బల్లలు..
ఇదీ ఖాన్ హోటల్..అయితేనేం పొద్దుటే వేడి వేడి ఇడ్లీలు.. పూరీలు.. దానికోసం ఎగబడే కార్మిక జనం.. 

సివిల్ ..ఎలక్ట్రికల్ కార్మికులు..కూలీలు..చిన్న చిన్న వస్తువులు అమ్ముకునే వ్యాపారస్తులు..మా ఆసుపత్రి సిబ్బంది....'ఖాన్..జర ఇడ్లీ దే భాయ్' ' అనొకడు...'ఖానన్నా..ఇంకో రెండు పూరీ ఎయ్యరాదె'. అని మరొకడు...'చట్నీ ఇంకా కావాలి' అని పేచేపెట్టే వాడు మరొకడు.. 

అక్కడ కొబ్బరి చట్నీ ఉండదు..బొంబాయి చట్నీ అనబడే జావలాంటి పాదార్ధాన్నే చట్నీగా భావించాలి..
కాని పూరీలు అద్భుతంగా వుండేవి.. అసలా పూరీల కోసమే ఎగబడే వాళ్ళు...ఉల్లిపాయలు..బంగాళా దుంపలు ఉన్నాయి అనుకుని మనసులో భావించుకుంటే ఆ కూర చాలా రుచికరంగా తోస్తుంది...
ప్లేటు పూరీ రెండు రూపాయలు...


తదనంతరకాలంలో కంపెనీ వారు కట్టించిన షాపింగు మాల్ లోకి ఖాన్ భాయ్ హోటల్ మారింది.. బల్లలు కుర్చీలు..పైన సీలింగు ఫ్యాను... వచ్చి చేరాయి..
కాని క్వాలిటీ ని మార్చలేము కదా... ఒక్కొక్క సారి వంట చేసుకోవడానికి బద్ధకించినప్పుడు భోజనము (?) చేసేవాణ్ణి.. ఎంత ?? ప్లేటు ఐదు రూపాయలు..

ఉడికీ ఉడకని పప్పు..నీరునీరుగా ఉన్న అన్నంలో కాసిన్ని బెడ్డలు...పులుసులాంటి ద్రవ పదార్ధం..కుసింత పెరుగు వేసేవాడు...
అన్నం పరబ్రహ్మ స్వరూపం..అని నోరుమూసుకుని తినేవాణ్ణి..ఎలా వుంది సారూ?? అని అడిగితే.ఒక నవ్వు నవ్వి ఊరుకునే వాణ్ణి,..
ఈ అడవిలో అంతకన్నా గతిలేదు...పైగా అరువుగా కూడా పెట్టేవాడు.. ఆ క్షణాన్న అతడు దేవుడితో సమానం.. 


ఒక రోజున విజయవాడ నుంచి కొత్తగా చేరిన కుర్ర మాష్టారు భోజనానికి కూర్చున్నాడు..పైన వర్ణించిన విధంగా వడ్డించిన పదార్ధాలను తినలేక కోపంతో అలిగి భోజనం ప్లేటులో చెయ్య కడుక్కుని లేచిపోయాడు..
పాపం ఖాన్ చిన్నబుచ్చుకున్నాడు...బతిమాలుకున్నాడు....
సారూ..ఈ అడవిలో ఇంతకన్న బాగా చెయ్యలేము సార్..
అని వేడుకున్నాడు.. అయినా ఆ అబ్బాయి వినకుండా వెళ్ళిపోయాడు.. మౌనంగా తింటున్న నా వేపు అదోలా చూస్తూ...

ఖాన్ నావేపు తిరిగి.. "సారూ...మీరు ఎప్పటినుండో తింటున్నారు.. అయినా ఎప్పుడూ నన్ను పల్లెత్తు మాట అనలేదు...మీకు ఉన్న ఓపిక ఎవరికీ ఉండదు"..అని చేతులెత్తి దండం పెట్టాడు.......
కాని నేను కూడా ఖాన్ భోజం నచ్చకే కష్టపడి వంట చేసుకుని తినేవాణ్ణి..
'కష్టపడి' అని ఎందుకురాసానంటే.. అప్పుడు గాసు పొయ్యలేదు..రెండు గంటలు కుస్తీ పదితే గాని మండని రాక్షసి బొగ్గుల కుంపటి మీద వంట చేసుకొనే వాణ్ణి..
ఇంతకీ ఈ కథ ఎందుకు రాసానంటే ..
అప్పుడప్పుడు ప్రస్తుతం ఈ లోకంలో లేని ఖాన్ భాయ్ గుర్తుకు వస్తున్నాడు.. దూరంగా విసిరేసినట్టు ఉన్న క్వార్టర్లో..చలికి గజగజా వణుకుతూ రెండుమూడు దుప్పట్లను ముఖం మీదికి లాగుకొని నిద్రించు సమయాన "దేవుడా నేను ఈ చలికి ప్రాణం విడిస్తే నా కోసం రాలేనంత దూరంలో ఉన్న నా తల్లితండ్రులు వస్తారో రారో తెలీదు కాని... 
ఖాన్ హోటల్లో పూరీలు తినే అదృష్టం ఉంటే రేపు తెల్లారే వరకూ ఈ ప్రాణం ఉంచు తండ్రీ" అని దండం పెట్టుకుని పడుకునే వాణ్ణి...

Friday, April 1, 2016

జూనియర్ థోని హాయిగా బజ్జున్నాడు...

ష్...ముద్దుల మా బాబు నిద్దరోతున్నాడు..
సద్దు చేసారంటే ఉలికి ఉలికి పడతాడు..
రేపే వస్తాడు వాడి బాబు...
తీస్తాడు నూటొక్క బైకు...
తీసుకెళతాడు బాబును షికారు....





Tuesday, March 29, 2016

"చాలా గొప్ప వాడయ్యా బాబూ మీ నాన్న..."అంటూ వ్యంగ్యంగా

ఎల్.ఐ.సీ...అంటే లైఫ్ ఇన్సూరెన్స్ ఆఫ్ ఇండియా..
ఇందులో పాలసీ కట్టని వ్యక్తి వుండడేమో నేడు.. కానీ ఎల్.ఐ.సీ పెట్టిన కొత్తల్లొ ఆ సంస్థ గుమ్మం తొక్కడానికే భయపడే వారు ... ఎల్.ఐ.సీ ఏజెంటు వస్తే చాలు యమ భటుడు వచ్చినట్టు ఫీల్ అయ్యే వాళ్ళు.. సదరు ఏజెంటును గుమ్మం తొక్కనిచ్చే వారు కాదు...
ఇవాళ టి.వీల్లో ప్రకటనలు ఇస్తున్నారు "మీ కుటుంబానికి మీరు ఇచ్చే గొప్ప ప్రేమ లేఖ మీ ఇన్సూరెన్స్ పాలసీ" అని...
ఆ రోజుల్లో అయితే ఎల్.ఐ.సీ ఏజెంట్లు ఎంతో  కష్టపడి..ఒక్కో పాలసీ యొక్క విశేషాలు.. అంటే కాల పరిమితి..ప్రీమియం చెల్లింపు..చివరాఖరున గానీ లేదా ఆ వ్యక్తి మధ్యలో చనిపోతే ఎంత ఇస్తారూ ఇవన్నీ సవివరంగా బోధపరిస్తే గాని పాలసీ తీసుకుందుకు ముందుకు వచ్చేవారు కాదు..
"ఏంటీ చచ్చి పోతే డబ్బులు ఇస్తారా?? ఎల్లెల్లవయ్యా..'శుభం పలకరా పెళ్ళికొడకా అంటే పెళ్ళికూతురు ముండేది??' అన్నాట్ట నీలాటోడే" అని..   కొట్టినంత పనిచేసేవారు ఏజెంటుని...
అయితే కాలక్రమేణా... జీవిత భీమా చేయించుకున్న వాళ్ళకి ఈ సంస్ఠ ద్వారా అందుతున్న సేవలను గుర్తించి...
ఒక వ్యక్తి హటాత్తుగా చనిపోతే సదరు వ్యక్తి తాలూకా కుటుంబం రోడ్డుపాలు కాకుండా పాలసీ తాలూకా సొమ్ముని అందుకున్న ఇతర వ్యక్తులను చూసి.. అందరూ ఎల్.ఐ.సీ పట్ల ఆకర్షులు అయ్యారు..
మరొకటి ఏవిటంటే పాలసీ పట్టాలను ష్యూరిటీగా చూపించి హౌసింగ్ లోను సౌకర్యం కూడా ఎల్.ఐ.సీ వారు ఇవ్వడంతో ఎంతో మంది మధ్య తరగతి వారు సొంత ఇల్లు కట్టుకోవడానికో పిల్ల పెళ్ళికో ఎల్.ఐ,సీ లో పెట్టిన సొమ్ముని వాడుకుంటూ తమ అవసరాలను తీర్చుకుంటున్నారు... 


ఇలాటిదే ఆ రోజుల్లో జరిగిన ఒక నిజ సంఘటన మీ ముందుంచుతాను...
ఒక మధ్యతరగతి ప్రభుత్వ ఉద్యోగికి పరిమితి కన్న ఎక్కువ సంతానం..ఒక రోజు ఎల్.ఐ.సీ ఏజెంటుని ఇంటికి పిలిచాడు..
సదరు ఏజెంటు ఎంతో ఉత్సాహంగా వచ్చాడు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగి కదా ఒక పెద్ద పాలసీ అంటే తనకు లాభం వచ్చే పాలసీ చేయిద్దాం అనుకున్నాడు...
"చెప్పండి సార్..ఇదిగో ఈ తక్కువ కాలపరిమితి గల ప్లాను అయితే ఇలా ఉంటుంది.. లేదూ లాంగ్ టెర్మ్ అయితే మీరు రిటైర్ అయ్యేటప్పటికి ఇంత డబ్బు వస్తుంది" అని పెద్ద భ్యాగు నిండా కాగితాలతో ..రకరకాల పట్టికలు ఉన్న రంగు రంగుల కాగితాలు తీసి చూపిస్తున్నాడు .. కళ్ళనిండా ఆనందం.. పిలిచి పాలసీ చేస్తాను అన్నవాడు దొరికాడు కదా అన్న సంతోషం...
కానీ ఆ ఆనందాన్ని బ్రేక్ చేస్తూ "పాలసీ నాకు కాదయ్యా ... మా అబ్బాయికి" అన్నాడు ఆ మ.త.మనిషి. ..

ఒక్కసారి తన ముందు నేల మీద కూర్చున్న అబ్బాయిలందరి వేపు సాలోచనగా చూసాడు.. ఒకడికీ పదహారేళ్ళు దాటినట్టు కనబడలేదు.. "సార్ మైనారిటీ తీరని వాళ్ళకి పాలసీ కట్టాలంటే బోలెడు తతంగం ఉంటుంది ..అయినా చూస్తూ వుంటే ఇంకా పదవ పరీక్ష కూడా రాయని పిల్లలకెందుకు సార్.. మీరు చేసుకోండి..మంచి టర్మ్ ఉన్న పాలసీ చెప్తాను" అన్నాడు...
కానీ మ.త. మనిషి పట్టు వీడలేదు.. "చేసి తీరీఅల్సిందే ..అడుగో వాడికి.." మధ్యలొ ఉన్న ఒక పిల్లాడి వేపు వేలు చూపెట్టాడు.. తండ్రి తన వేపు వేలు పెట్టి చూపిస్తుంటే "అందరిలోకీ వాడే తెలివైన వాడు.. చురుకైన వాడు" అని తండ్రి ఆ వచ్చిన స్నేహితుడితో చెప్తున్నాడు గాబోలు అని ఆ పిల్లాడు మురిపోయి.. మళ్ళీ పుస్తకం వేపు బుర్ర తిప్పాడు.. మధ్యలో ఒక చెవి అటువైపు పడేసాడు...

అతగాడు ఏదో చెప్తున్నాడు.. ఇతగాడు బుర్ర అడ్డంగా ఊపుతున్నాడు.... ఇద్దరి వేపు ఆశ్చర్యంగా , అయోమయంగా చూస్తున్నాడు పిల్లవాడు.. వీళ్ళూ ఏదో మాట్లాడుకుంటున్నారు.. నా గురించే కానీ ఒక్క ముక్క అర్ధం కావట్లేదు... కాని నెలకింత అని జమ చెయ్యాలి అని అర్ధం అవుతోంది.. ఓహో నా చదువు కోసం ఏదో పొదుపు పథకం ఆలోచిస్తున్నాడు తండ్రి అని ఊహించాడు.. 'ఆహా నా మీద  మా నాన్నగారికి ఎంత శ్రధ్ధ.....ఇప్పట్నుంచే నా కొసం అదేదో బాంకులో డబ్బులు వేస్తున్నరన్నమాట'.. అనుకుంటూ చదువువుకుంటున్నాడు....

ఎల్.ఐ.సీ ఏజెంటు ఆ అబ్బాయిని దగ్గరగా పిలిచాడు... టేప్ పట్టుకుని చాతీ కొలిచాదు... ఎత్తు కొలిచాడు..చూచాయగా బరువెంతో రాసుకున్నాడు.... పుట్టిన తేదీ.. ప్రస్తుత వయసు రాసుకున్నాడు....
"సార్ ఒక పనిచేద్దాం.. అదీ మీరు తప్పదు అంటున్నారు కాబట్టి ఓ ఏడాదిన్నార ఆగి చేద్దాం.. అప్పటికి పద్దెనిమిది ఏళ్ళు వస్తాయి కాబట్టి మెడికల్ సర్టిఫికెట్లు అవీ ప్రొడ్యూస్ చెయ్యక్కరలేదు... అని చెప్పాదు...
"అలాగే" అని అయిష్టంగా ముఖం పెట్టాడు... "సార్.. మీ కోసం ఒక్క పాలాసీ కూడా తీసుకోరా?" అని అడిగితే తల అడ్డంగా తిప్పాడు...

అతను నిరాశగా వెళ్ళిపోయాడు.. కానీ వెళ్ళిపోతూ "చాలా గొప్పవారండీ బాబూ" అని గొణుకుంటు వెళ్ళిపోయాడు.... 
రోజులు గడుస్తున్నాయి.. ఈ లోగా ఆ అబ్బాయి తమ ఇంటికి వచ్చింది ఒక ఎల్.ఐ.సీ ఏజెంటు అని ఆయనకు తన పేరుమీద పాలసీ కట్టించమని తండ్రి చెప్పినట్టు గ్రహించాదు.. కాని మైనారిటీ కూడా తీరని నా మీద ఎందుకు ఎల్.ఐ.సీ పాలసీ తీసుకోవలనుకుంటున్నారో ఎంత ఆలోచించినా ఆ చిన్న బుర్ర కి తట్టలేదు...
పది క్షణాల కాలంలొ గిర్రున ఏదాదిన్నర పూర్తీయ్యింది...
సదరు ఏజెంటు తిరిగి  రావడము.. చక చకా కాగితాలు రాసుకోవడం..కొలతలు తీసుకోవడము.. పుట్టు మచ్చలు ఎక్కడున్నాయీ...వగైరా అన్నీ పూర్తి అయ్యాయి...
"సార్.. ఇంత పట్టుదలగా మీ అబ్బాయికి ఎల్.ఐ.సీ పాలసీ ఎందుకు తీసుకుంటున్నారు??" అని ధర్మ సందేహం అడిగాదు..పిల్లాడు కాస్త దూరంగా వున్నా ఒక చెవి ఇటు పడేసాడు.. అతని సందేహం కూడా తీరుతుంది కాబట్టి..

"ఫ్యునరల్ ఖర్చులకి!!!"..  నిర్మొహమాటంగా చెప్పాడు ఆ మ.త.మనిషి..
"ఒకవేళ వీడు చచ్చిపోతే దహన ఖర్చులెవడిస్తాడు... అందుకు చేయిస్తున్నాను.. ఇప్పుడు అర్ధం అయ్యిందా.. ఇక వెళ్ళు" అన్నాడు... నివ్వెర పోతూ నోరెళ్ళ బెట్టాడు ఏజెంట్ ..
పక్క గదిలో వున్న పిల్లాడికి గొంతుకలో ప్రాణం లేదు...నిశ్చేష్టగా ఆకాశం వైపు చూస్తున్నాడు ... తన పేరున ఎల్.ఐ.సీ పాలసీ తీస్తున్నాదు తండ్రి అంటే తన చదువుకోసమో ఉజ్వల భవిష్యత్తు కొసమో అనుక్కున్నాడు.. కానీ..చచ్చిపోతే బూడిద చెయ్యడానికి కట్టేల ఖర్చుకోసమట..తాను చచ్చిపోతే తన తండ్రికి పదివేల రూపాయలు వస్తాయంట.. దానికోసం నెలకి ఇరవై  రూపాయలు కడితే చాలంట... 
అసలు చావు అన్నది ఒకటి ఉంటుందని...దానితో జీవితం పరిసమాప్తం అయిపోతుందని.. అని తెలియని వయసు అతనిది..
భావి జీవితం కోసం ఎన్నో కలలు కంటున్నాడు... ఇంజనీరో.. కాలేజీ లెక్చరరో అవ్వాలని అతని కోరిక అప్పటికి.... కాని తను చనిపోతే ఏర్పడే ఖర్చులకి ఇప్పటినుండే జాగర్త పడుతున్న తండ్రిని చూసి నవ్వాలో ఏడవాలో తెలియని పరిస్థితి..
చేష్టలుడిగి చతికిల పడ్డ ఆ పిల్లాడి ని చూస్తు బయటకు వెళ్తున్న ఏజెంటు "చాలా గొప్ప వాడయ్యా బాబూ మీ నాన్న..."అంటూ వ్యంగ్యంగా చూసిన చూపు..ఆ పిల్లాడి లో పదిలంగా వుండిపోయింది... ఎల్.ఐ.సీ భవనం చూసినా.. పాలసీ కాగితాలు చూసినా ఆ సంఘటన గుర్తుకు వస్తునే వుంటుంది... ఇలాంటి  మధ్యతరగతి మానవులను ఎంతమందినో ఆదుకుంది ఎల్.ఐ.సీ... ఒక్కొక్కరిది ఒక్కొక్క అవసరం,...     

Monday, March 14, 2016

నాట్యం..సంగీతం..సాహిత్యం..మేలు కలయిక ఈ కళారూపాలు.. అద్భుతం .. అపురూపం...

తెలుగు ప్రాచీన వైభవాలకు దర్పణాలైన "హరి కథ" మరియు "బుర్ర కథ" ప్రత్యేక శైలి కలిగిన కళా రూపాలు.. 
రెండిటింకీ మూల ప్రస్థానం కళల కాణాచి అయిన విజయనగరం అని చెప్పుకోవాలి... 


హరికథలకు ఆది గురువు..హరికథా పితామహుడు..శ్రీ.ఆదిభట్ల నారాయణదాసు అని పిలువబడిన శ్రీ సూర్యనారాయణ  గారు అయితే.. బుర్రకథలకు ఆది గురువు కుమ్మరి మాష్టారుగా పిలువబడే శ్రీ దార అప్పలనారాయణ గారు.. ఇద్దరూ విజయనగరం వాస్తవ్యులు అవడం ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాలి.. 


విజయనగరం జిల్లా
అజ్జాడ గ్రామంలో జన్మించారు కాబట్టి అంతా శ్రీమత్ అజ్జాడ ఆదిభట్ల నారాయణ దాసు గారిగా ఇప్పటికీ హరికథా విద్వాంసులు ఆయనికి గురు పూజ చేయనిదే హరికథ మొదలు పెట్టరు.. 
అనేక హరికథలను ఆయన స్వయంగా రచించి లోకానికి అందించినారు.. అనేక వేల మంది హరికథ లనే జీవన మార్గంగా ఎంచుకుని నాలుగు రాళ్ళు సంపాదించుకునేలా చేసారని చెప్పవచ్చు.. 
ముఖ్యంగా ఈ హరికథా రూపాన్ని బ్రాహ్మణులు మాత్రమే చెప్పేవారు..
హరికథలో పద్యాలు రాగయుక్తంగా పాడటమే కాక సంధోర్భానుచితమైన చలోక్తులు కూడా విసిరి ప్రేక్షకులను రంజింప చేయాలి.. మా చిన్నతనంలో బుర్రా సుబ్రహ్మణ్యం గారు ఇంకా అనేక మంది పండితులు హరికథలను చెప్పేవారు.. 
స్త్రీలు కూడా హరికథా రంగంలో రాణీంచిన వాళ్ళు అనేకులు వున్నారు... 

మైకులు లేని ఆ రోజులలో ఆదిభట్ల నారాయణ గారి గంభీర గరళం తెలుగు పద్యాలను అలవోకగా పలికేది..  విజయనగరం రాజు గారు ఆనందగజపతి వారి ఆస్థాన విద్వాంసునిగా చేర్చుకుని గౌరవించారు..  అయిననూ ప్రజల మధ్యలోనే తప్ప రాజాస్థానంలో పద్యాలు పాడేవారు కాదు.. 
మైసూర్ మహారాజువారి మన్ననలను పొందారు.... బ్రిటీష్ పాలకులు నోబుల్ ప్రైజుకి నామినేట్ చేద్దామనుకున్నా శ్రీ నారాయణ గారు సున్నితంగా తిరస్కరించారట.. 

బుర్ర కథలను శ్రీ కుమ్మరి మాష్టారి కన్నా ముందు చాలామంది చెప్పినా.. కుమ్మరి మాష్టారితో బుర్ర కథ గొప్ప విశేష కీర్తిని ఆర్జించింది...

ఈయన  విజయనగరం జిల్లా, గజపతినగరం మండలం కోడిదేవుపల్లిలో జన్మించాడు. 
కుమ్మరి మాష్టారి బుర్రకథకి ఇసుక వేస్తే రాలనంత జనం వచ్చేవారు... ఆయన నోట వెంట వచ్చే  ప్రతీ మాట చెవులు అప్పగించి వినేవారు... 
క్షణం తలతిప్పితే ఒక గొప్ప భావాన్ని మిస్ అయిపోతామేమో అని తల తిప్పకుండా చూసే వారు... 
కుమ్మరి మాష్టారు ఆకాశవాణి లోను... అనేక సినిమాలలో  తన  బుర్రకథా గానాన్ని వినిపించేరు.. అనేక బిరుదులను సన్మానాలను పొందేరు.. 
సువర్ణ కంకణాలు పొందేరు.. 

అప్పటి ముఖ్యమంత్రుల ప్రసంశలను పొందారు..ముఖ్యంగా "బొబ్బిలి యుద్ధం" బుర్ర కథ విన్న ప్రతీవారికి రోమాలు నిక్కబొడుచుకుంటాయి... ఈయన శైలిని అనేక మంది బుర్ర కథ కళాకారులు అనుకరించి భుక్తిని పొందారు... 
ఒక వేనులో ఈ బుర్ర కథ బృందం ఆంధ్ర దేశం అంతటా ప్రదర్శనలు ఇవ్వటం నేను ప్రత్యక్షంగా వీక్షించాను.. అది నా అదృష్టంగా భావిస్తున్నాను... వీరి కుటుంబ సభ్యులే  ఇతర పాత్రలను పోషించేవారు...

ఇప్పటి తరం వారికి బుర్రకథలు.. హరికథలు అక్కరలేదు..కాని  ఒకప్పుడు ఈ రెండు కళా రూపాలు తెలుగు వారిని ఒక ఊపు ఊపేశాయి... ఒక మామూలు మనిషిని మహాత్మునిగా ఎదిగేలా చేసాయి... 


నాట్యం..సంగీతం..సాహిత్యం ఈ మూడింటి  మేలు కలయిక ఈ రెండు కళారూపాలు..  అద్భుతం .. అపురూపం...


నైతిక విలువలు...మానవతా విలువలు... పెంపొందించి యువతను సక్రమ మార్గములో నడుచుకేలా చెయ్యటమే గాక పెద్దలకు ఆధ్యాత్మిక ధ్యానం కలిగేలా హరికథలు ఉంటే... చారిత్రక ఘట్టాలను కళ్ళకు కట్టినట్టు చూపటమే కాక సమకాలీన సమస్యలపై శంఖారావం పూరించేవి బుర్రకథలు.. యువతను ఆలోచించేలా చేసేవి... 


విజయనగర వాసులుగా ఎంతో గర్వించదగ్గ కళారులు పుట్టిన గడ్డ లో పుట్టినందుకు యావత్తు తెలుగు జాతి అంతా ఈ కళాకారులకు ఎంతో ఋణపడి ఉంటారు..




Wednesday, January 27, 2016

నంది నాటకోత్సవాలలో మా ప్రదర్శన

కె.వి.మెమోరియల్ ఆర్ట్స్ అసోసియేయన్, విశాఖపట్నం అను మా బృందం 'నంది నాటకోత్సవాలు-2015' లో 24/01/16 వ తేదీన మా సాంఘిక నాటకం "మీ వెంటే మేముంటాం" ప్రదర్శించాం..బాగా వచ్చింది..ప్రేక్షకుల ప్రశంసా పూర్వక హర్షధ్వానాల జల్లులో తడిసి ము
ద్దయ్యాం..కొద్ది నిముషాల్లో ఫలితాలు వస్తాయి..

Thursday, January 21, 2016

ఆ తియ్యని ద్రాక్ష పండు అందని మందభాగ్యులు ఎందరో..

"శంకరాభరణం"  సినిమాలో శంకరశాస్త్రి గారి ఇంటిలోకి అడుగు పెట్టినప్పుడు
ఆ ఇంట గుమ్మంతాకితే తుంబురనాదం వినిపిస్తుంది 
ఆ నాలుగు గోడల మధ్య ఎక్కడ  అడుగులు వేసినా సప్తస్వరాలు వినిపిస్తాయి...   
విశ్వ విద్యాలయాలు  అంటే అలా వుండేవి ఒకప్పుడు...
ఆంధ్రా విశ్వవిద్యాలయం...సర్వ శాస్త్రాల భూషితం..   
ఒకపక్క సముద్రపు హోరు..
ఆహ్లాదకరమైన వాతావరణం
మరొకపక్క ప్రకృతి రమణీయం...
వీటికి తోడు గంభీరమైన భవనాలు..
ఏ విభాగం చూసినా దేనికదే ప్రత్యేకం..
ఏ గడప చూసినా సరస్వతీ నిలయం..  

విశ్వవిద్యాలయం లో చదువుకోవాలి అనుకోవడం..
ఓ అందమైన కల... తాహతుకు మించిన కోరిక... 
ఉన్నత విద్యని అభ్యసిస్తున్న వారిపై ఈర్ష్య...
పుణ్యం కొద్దీ పురుషుడు.. దానం కొద్దీ బిడ్డలు..
నుదిటి రాత లేనిదే..మహోన్నత ఆశయం లేనిదే ...
తల్లితండ్రులకు బిడ్డను చదివించాలీ అన్న కోరిక లేనిదే...
యూనివర్శిటీ లో సీటు రాదు... పట్టభద్రుడయ్యే అవకాశం లేదు.. 

వీణావాణి చల్లని ప్రాంగణంలో .. భారతి పూదోటలో..
వటవృక్షాల నీడన.. రాలుతున్న పండుటాకుల నడుమ..
విద్యనభ్యసించే భాగ్యవంతులు కొందరే కదా... 

ఆ తియ్యని ద్రాక్ష పండు అందని మందభాగ్యులు ఎందరో..  
 
అట్టి విలువైన జీవితం ..స్వార్ధ రాజకీయాలకు బలెయ్యె నేడు...   



 

Thursday, January 14, 2016

కొత్త సంవత్సరంలో కొత్త లుక్ తో మీ ముందుకు

"రాత మారితే గీత మారుతుందని" అనే సామెత ఇక్కడ వర్తిస్తుందో లేదో గాని.... 
నేను మాత్రం నా బ్లాగు డిజైన్ మార్చాను... 
కొత్త సంవత్సరంలో కొత్త లుక్ తో మీ ముందుకు వచ్చాను..... 
అందరికీ సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు..  

Friday, January 1, 2016

మద్యం మత్తులో..అర్ధరాత్రి చిందులతో...ఆహ్వానం పలికేరు.

కాలం తన పరుగులో 2016 మైలు రాయిని చేరింది.... .
గత కాలపు చిహ్నంగా 2015 కాల గర్భంలో కలిసిపోయింది.. ....


కొంత మంది నిద్ర మత్తులో.. మరికొంత మంది మద్యం మత్తులో..
నూతన వత్సరానికి ఆహ్వానం పలికేరు....అర్ధరాత్రి చిందులతో...


రోజూ ముఖం చిట్లించుకుని పక్కకు తప్పుకునే వాడు కూడా..
ఈరోజు ముఖం చాటంత చేసుకుని శుభాకాంక్షలు చెప్తాడు.. 


తెలుగు వత్సరాది తొలిరోజు పండగ "ఉగాది" ...
ఉషోదయాన కోయల కూత... లేలేత చిగురుల మావిడి పూత..
కుంకుడుకాయతో తలంటుట...నూతన వస్త్రధారణ ధరించుట..
ఇలవేలుపును పూజించుట.. ..షడ్రుచులను సేవించుట.. 


ఇది మన సంస్కృతి... ఇదే మన సంస్కృతి..